Lost, lost, lostlamb

๋๊Juno (2007) : The Age of Naivety

2009-02-11T01:38:00.002+07:00

‘In my opinion, the best thing you can do is find a person who loves you for exactly what you are. Good mood, bad mood, ugly, pretty, handsome, what have you; the right person will still think the sun shines out your ass. That's the kind of person that's worth sticking with.’

เรื่องราวของ จูโน เด็กสาวที่มีนิสัยแปลกแยกที่ดันบังเอิญตั้งครรภ์จากเซ็กส์ครั้งแรกของเธอและเธอก็กล้าหาญเหลือเกินที่จะเก็บเด็กคนนั้นไว้ แต่ด้วยความที่อายุเพียงแค่สิบหกปี เธอคงไม่สามารถที่จะดูแลลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมาของเธอได้ เธอจึงตัดสินในหาพ่อแม่อุปถัมภ์ให้ลูกของเธอ ..

และนั่นคือเรื่องราวของหนังเรื่องนี้

------------------------

ความรักมีวันหมดอายุรึเปล่า?

จูโน ถามพ่อของเธอในวันที่เธอกำลังหมดศรัทธากับมนุษยชาติ

พ่อของเธอตอบกลับมาว่า

สิ่งสำคัญที่เธอสมควรทำคือให้หาคนที่รักเธอแบบที่เธอเป็นเธอ ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่อารมณ์ดี อารมณ์ร้าย ตอนที่ขี้เหร่ น่ารัก สวยงาม เขาจะรักทุกอย่างที่เป็นตัวเธอ และไม่ว่าจะอย่างไรคนที่ใช่คนนั้นยังคงคิดว่าเธองดงามอยู่เสมอ คนแบบนี้แหละที่มีค่าพอให้เราอยู่ด้วย .. (อาจจะดูเฝือไปบ้าง แต่ได้ฟังคำพูดแบบนี้ทีไร มันจี้ดๆซะจริงเชียว และสำหรับผมถึงมันจะเฝือแต่เชื่อเหอะ จะมีสักกี่คนที่เข้าใจมันจริงๆ )

เธอบอกพ่อเธอว่า เธอได้เจอแล้ว ..

แล้วเธอก็ไปบอกรักผู้ชายคนนั้น ..

หนังจบลงในฤดูร้อนที่แสนอบอุ่น เด็กหนุ่มและสาวน้อยนั่งร้องเพลงคู่กัน ภาพความสุขของทั้งสองทำให้ผมนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับมันตั้งนาน

หากแต่ .. สามี ภรรยา อีกคู่หนึ่งในหนัง ที่เป็น สาเหตุให้สาวน้อย จูโน เกือบจะสิ้นหวังในมนุษยชาติ ได้ตัดสินใจจบชีวิตคู่และหย่าขาดจากกัน

ชายหนุ่มมีความเป็นเด็กซ่อนอยู่และโหยหาอดีตที่ไม่เคยถูกเติมเต็มกับหญิงสาวที่ความฝันอยากเป็นแม่คน

วันหนึ่งชีวิตคู่มาถึงทางตัน และทั้งสองเลือกที่แยกทางกัน

เชื่อเหลือเกินว่า ในวันที่ทั้งคู่รักกัน ภาพความรักคงไม่ต่างจาก จูโนและคนรักของเธอมากนัก

ในวันที่มีความรัก ... ทุกอย่างมันดูสวยงามไปหมด

แล้ว ..

ความรักมีวันหมดอายุรึป่าว?

When Pygmalion Meets Cinderella in Beverly Hills

2008-12-25T01:23:00.002+07:00

I want a fairly tale
'ฉันต้องการ (มากเท่า) เทพนิยาย"

นี่คือคำตอบของ วิเวียน ที่ให้กับ เอ็ดเวิร์ด
เมื่อเขาถามเธอว่า 'เธอต้องการมากแค่ไหน'
หลังจากที่เขายื่นข้อเสนอ
เป็นคอนโดและเงินสดรายเดือนให้เธอ
เธอปฏิเสธมัน และ เลือกที่จะเดินจากไป

และนี่คือ วลี ที่โดนใจที่สุด ในหนังเรื่อง Pretty Woman
ที่มีเจ้าชาย เป็น นักธุรกิจหน้าเลือด
และเจ้าหญิงที่มีอาชีพ ขายบริการ

Edward Lewis: I never treated you like a prostitute.
Vivian: You just did.

เขา : ผมไม่เคยปฏิบัติกับคุณเหมือนคุณเป็นอีตัวนะ
เธอ : คุณพึ่งทำมันออกไป

แต่อย่างไรก็ตาม นี่คือ หนังรัก โรแมนติก คอมเมดี้ ที่ Made in Hollywood
มีหรือที่จะไม่สมหวัง

'Welcome to Hollywood! What's your dream? Everybody comes here; this is Hollywood, land of dreams. Some dreams come true, some don't; but keep on dreamin' - this is Hollywood. Always time to dream, so keep on dreamin'.

ที่นี่คือ ฮอลลิวู้ด ฝันของคุณคืออะไร
ทุกคนมาที่นี่ นี่คือ ฮอลลี่วู้ด ดินแดนแห่งความฝัน
บางฝันกลายเป็นความจริง บางฝันไม่อาจเป็นจริงได้
แต่ อย่าหยุดที่จะฝัน เพราะที่ฮอลลี่วู้ด มีเวลาให้ฝันเสมอ
ดันนั้น จงฝันต่อไป ..

-----------

นี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งเหตุผลของผม ที่ชอบเสพหนังจาก Hollywood กระมั้ง
เพราะเรื่องบางอย่าง มันยากเหลือเกินที่จะเกิดขึ้นในชีวิตจริง ..

อ่อนแอ

2008-12-23T19:33:00.003+07:00

..

I don't wanna talk
About the things we've gone through
Though it's hurting me
Now it's history
I've played all my cards
And that's what you've done too
Nothing more to say
No more ace to play

The winner takes it all
The loser standing small
Beside the victory
That's my destiny

I don't wanna talk
If it makes you feel sad
And I understand
You've come to shake my hand
I apologize
If it makes you feel bad
Seeing me so tense
No self-confidence
But you see
The winner takes it all
The winner takes it all......

Twilight : Every Girl's DREAM

2008-11-27T23:27:00.002+07:00

ดูหนังจบแล้ว รู้สึกว่าไม่อิ่มเอาซะเลย สิ่งแรกที่อยากทำ หลังจากหนังจบคือ ไปหาหนังสือมาอ่าน รู้สึกว่าในหนังสือน่าจะมีอะไรให้เล่นอีกเยอะ แต่เหมือนผู้กำกับและอื่นๆ ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้ดีเท่าที่ควร ( Twilight กำกับโดย แคทธาลีน ฮาร์ดวิค (Thirteen, Lords of Dogtown) จากบทภาพยยตร์ของ เมลิซซ่า โรเซนเบิร์ค (Step Up, "Dexter") อำนวยการสร้างโดย กอร์ดอน ก๊อดฟรีย์ (I, Robot; The Nativity Story), เกร็ก มูราเดี้ยน (Drumline, The Stepfather), และ มาร์ค มอร์แกน (Agent Cody Banks, The Wedding Planner ) ไม่ได้คาดหวังแต่แรกหลังจากได้ดูตัวอย่างหนังแล้วว่าจะต้องเป็นหนังดี ระดับชั้นห้าดาวหรือหนังชิงรางวัลแต่อย่างไร เพราะตัวอย่างหนังดูธรรมดามาก และหนังก็กำกับได้ธรรมดาอย่างที่คิดจริงๆด้วย แล้วอะไรที่ทำให้ผมอยากดูหนักหนา อย่างแรกต้องบอกเลยว่า สิ่งที่ผมอยากรู้มากเลย ผมอยากรู้ว่าทำไมหนังสือเรื่องนี้ถึงประสบความสำเร็จมากมาย (สามารถครองอันดับหนึ่งรวมกัน ใน New York Times ได้ถึง 91 สัปดาห์ โดยหนังสือขายได้ถึง 17 ล้านเล่ม และถูกซื้อลิขสิทธ์นำไปแปลเป็นภาษาอื่นอีกกว่า 37 ประเทศทั่วโลก โดยยังมีเว็ปไซค์ที่อุทิศให้กับหนังสืออีกกว่า 350 แห่ง ถูกเลือกให้เป็นหนึ่งในหนังสือยอดเยี่ยมของ New York Times และยังอยู่ในสิบอันดับแรกของหนังสือยอดเยี่ยมแห่งทศวรรษของ Amazon อีกด้วย – เห็นไหมครับว่าไม่ธรรมดา)

ต้องบอกว่าเวลาที่พูดถึงแวมไพร์หรือผีดูดเลือดเนี่ย ชื่อแรกที่มักจะผุดเข้ามาในหัวผมโดยอัตโนมัติ คือ เจ้าป้า Anne Rice เป็นที่รู้กันดีว่า เจ้าป้าไรซ์ ได้บรรจงเสกสรรเรื่องราวเกี่ยวกับแวมไพร์หรือผีดูดเลือดไว้มากมาย และที่โด่งดังและน่าจะเป็นที่รู้จักที่สุด คือ Interview with the vampire ต้นตำรับผีดูดเลือด สร้างตัวละครในตำนานกลิ่นอายวายๆอย่าง เลทเตอร์และหลุยส์ (ซึ่งได้สองซุปเปอร์สตาร์ ทอม ครูซ และ แบรด พิตต์ มาสวมบทบาท ณ เวลานั้น) แล้วคำถามที่ผุดขึ้นมาคือ แล้วนิยายเรื่องนี้แตกต่างจากแวมไพร์เรื่องอื่นอย่างไร หลังจากที่นั่งดูไปเรื่อยๆ ผมก็พบคำตอบ นี่มันเป็นแฟนตาซีของของเด็กสาวชัดๆ แวมไพร์หนุ่มรูปงาม เอ็ดเวิร์ด (รับบทโดยโรเบิร์ต แพททินสัน เมื่ออายุ 19 ปี เขาก็ได้รับเลือกให้เล่นเป็น เซดริค ดิคกอรี่ ในภาพยนตร์มหากาพย์พ่อมดเรื่อง Harry Potter & Goblet of Fire แต่การรับบทนำในภาพยนตร์เรื่อง Twilight เขาสามารถเอาชนะนักแสดงที่เข้ามาทดสอบบทถึง 5,000 คน) ส่วนสาวน้อยเบลล่านางเอกของเรื่องคือ คริสเทน สจ๊วต (แทบจะจำเธอไม่ได้สำหรับสาวน้อยที่เคยรับบทเป็นลูกสาวของ โจดี้ ฟอสเตอร์ ใน Panic Room ภาพยนตร์ทริลเลอร์เรื่องเยี่ยมของ เดวิด ฟินเชอร์ - David Fincher) จะว่าไปเบลล่าในเรื่อง ถึงจะดูแตกต่างไปจากเด็กคนอื่นสักหน่อย แต่ก็ไม่ได้มีลักษณะอะไรที่พิเศษมากมายไปกว่าเด็กอื่นนะ แต่นี่เองที่อาจจะเป็นกุญแจที่ทำให้นวนิยายเรื่องนี้ประสบความสำเร็จ เด็กหญิงธรรมดาพบรักกับแวมไพร์หนุ่มรูปงามที่พร้อมจะทำทุกอย่างให้เธอ มันเหมือนกับเทพนิยายยุคใหม่ที่เปลี่ยนจากเจ้าชายมาเป็นแวมไพร์ พล้อตเรื่องสากลที่ไม่เคยตายไปจากโลกใบนี้

ยังไม่อยากเขียนไรมากมาย เอาไว้ถ้ามีโอกาสได้อ่านหนังสือ อาจจะมาเขียนถึงใหม่รอบสอง....

Bravo : Nodame Cantabile!

2008-11-23T05:21:00.006+07:00

จาก ซีรีย์ Nodame Cantabile! : ทำให้ดีที่สุดจนถึงตัวโน้ตตัวสุดท้าย จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจทีหลัง

Megumi Noda: เธอเล่นดนตรีเพื่ออะไร ในเมื่อไม่อยากจะแสดง?

คำแก้ตัว : เค้าอยากเป็นคุณครูอนุบาล เค้าจะเล่นดนตรีแค่สนุกไม่ได้หรอ ทำไมคนอื่นต้องมาวุ่นวายกับเค้าด้วยอ่ะ?

ความเป็นจริง : มีพรสวรรค์เป็นเลิศตั้งแต่เด็ก แต่กลับมีความทรงจำที่เลวร้ายกับครูสอนเปียโนคนแรก จึงปิดตัวเองอยู่เป็นเวลานาน

และ

Shinichi Chiaki : ทุกคนรู้ดีว่าที่ของเธออยู่ที่ไหน แล้วเธอมาทำอยู่ตรงนี้

คำแก้ตัว : ผมหาสิ่งที่ผมสนใจในญี่ปุ่นได้แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ

ความเป็นจริง : เป็นโรคกลัวเครื่องบินจึงไม่สามารถจะเดินทางออกนอกประเทศได้ (อุปมาดั่งคนตาขาวที่ไม่สามารถรวมกำลังให้โบยบินออกไปในโลกกว้างได้)

Remark : ดนตรีเดินทางโดยผ่านสายตาและหูของคนอื่น ดนตรีที่เล่นคนเดียวจะมีประโยชน์อะไรเล่า

------------------------------------------------

เดินๆอยู่ดีๆ แล้วสะดุดล้มลง ....

เดินๆอยู่ดีๆ เคยเจอกำแพงมาขวางอยู่ข้างหน้าบ้างไหม ...

และทางที่เราคิดไว้ว่ามันจะต้องสวยงาม อยู่ๆก็เต็มไปด้วยหนามและพุ่มไม้ ให้เดินทางลำบากมากขึ้น

ถ้าเจอแบบนี้จะทำอย่างไร

บางคนเลือกที่จะหนีแล้วเดินกลับไปเริ่มใหม่ แต่คำถามคือ จะต้องเริ่มใหม่สักกี่ครั้ง คนเรามีเวลามากมายเมื่อตอนเป็นเด็ก หากแต่เมื่อโตขึ้นมาแล้ว กลับพบว่า เวลานั้นไหลเร็วราวนาฬิกาทรายที่พร้อมจะร่วงหล่นอย่างไม่ปราณีปราศรัย

บางคนที่จะเปลี่ยนเส้นทาง ถ้าเปลี่ยนไปเจอทางที่ถูกสายก็ดีไปแต่โชคจะมีกับคนทุกคนรึป่าว เป็นอีกเรื่องที่ต้องคิดตามกันต่อไป

บางคนเลือกที่จะฝ่าดงไป อาจจะเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าเค้าผ่านไปได้ คงเก็บเป็นความภูมิใจส่วนตัวแล้วอาจจะเผื่อแผ่มาถึงคนรอบข้างได้ แต่ถ้าคิดอีกแง่หนึ่ง ถ้าเส้นทางที่เขาเลือกจะบุกไปนั้นมันไม่ใช่เส้นทางของเขาล่ะ นั่นหมายถึง การเสียเวลาใช่รึเปล่า

แต่อย่างหนึ่งที่ทำให้ผมฉุกคิดขึ้นมาคือ ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางไหน ขอให้ตั้งใจทำมันให้ดีที่สุด อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจแล้วบอกตัวเองว่า ถ้าเป็นอย่างนั้น ถ้าเป็นอย่างนี้ ... คำว่า ถ้า จะมีประโยชน์เมื่อเราใช้พูดถึงอนาคต อย่างน้องก็ปัจจุบัน แล้วตั้งใจทำให้ได้ แต่คำว่า ถ้า จะไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง เมื่อเราพูดถึง อดีต หรือ สิ่งที่ผ่านมาแล้ว

ต่อไปนี้ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม

ก่อนที่จะพูดคำว่า ถ้า ครั้งต่อไป ขอให้แน่ใจว่า ได้ทำมันดีที่สุดแล้ว

ให้แน่ใจว่า จะไม่มานั่งเสียใจเพราะมันอีก

====

Me : ตกลงแล้ว คุณ (เมิง, แก, กอล์ฟ - whatever) อยากทำอะไร อยากเป็นอะไรกันแน่

คำแก้ตัว : จริงๆแล้วทำอะไรก็ได้นะ ก็เท่าที่ผ่านมาก็ทำได้หมด ไม่มีปัญหานี่ ไม่เรื่องมากหรอก

ความเป็นจริง : ..... (ใกล้แล้วล่ะ)

ขอจงมีความเชื่อมั่นในชีวิต

2008-11-17T23:02:00.001+07:00

ขอจงมีความเชื่อมั่นในชีวิต

เป็นธรรมดาที่วิถีชีวิตมีขึ้นมีลง
สภาพการณ์ไม่เป็นไปดังที่เราปรารถนาเสมอไป
เพราะเงื่อนไขที่กำหนดมีมากมายซับซ้อน

--------------------------------------------------------------------------------

ขอจงมีความเชื่อมั่นในชีวิต
ว่าเป็นสิ่งมีคุณค่า ความประเสริฐ และดีงาม
และจงมีความมั่นใจ
ในความสามารถและศักยภาพของตนเอง
ที่จะสร้างสรรค์ บรรลุ สุขสมบูรณ์ได้

เป็นธรรมดาที่วิถีชีวิตมีขึ้นมีลง
สภาพการณ์ไม่เป็นไปดังที่เราปรารถนาเสมอไป
เพราะเงื่อนไขที่กำหนดมีมากมายซับซ้อน

เมื่อเราเข้าไปเกี่ยวข้องและเผชิญนั้น
ควรระดมทั้งพลังแรงกายใจ
ทำหน้าที่ส่วนของเราให้สมบูรณ์ดีที่สุด
โดยไม่ต้องหวั่นวิตกกังวล
ว่าผลจะเป็นอย่างไร

ในหุบเหวสับสนอนธการของชีวิต
อย่าสิ้นหวังทอดอาลัย
หรือหลบหลีกปัญหาเฉพาะหน้า
โดยมอมเมาความรับรู้ของตนเอง
ด้วยวิธีการต่างๆ

แต่จงจุดประกายความหวังขึ้นในใจ
ด้วยความเชื่อมั่นในชีวิต
และความมั่นใจในความสามารถของตนเอง
ที่จะระดมพลังกายใจและสติปัญญา
ต่อสู้กับอุปสรรคทั้งปวงได้

บนยอดเขาแห่งความสำเร็จสมปรารถนา
เพียบพร้อมทั้งเงินทอง ไมตรีจิต และความสุข
ก็จำเป็นที่จะต้องควบคุมรักษาจิตใจ
ให้รู้จักเสพเสวยสิ่งเหล่านั้นแต่พอดี
ด้วยความรู้ทันธรรมชาติ ไม่ลุ่มหลง ไม่ลืมตัว
ไม่ยอมสยบตกเป็นทาสของมัน

ขณะเดียวกันก็ใช้โอกาสนั้น
สร้างชีวิต คือ กายใจ สติปัญญา
ให้พัฒนาก้าวหน้าต่อไป

ในทุกขั้นตอนของวิถีชีวิต
ควรยึดมั่นในศักยภาพของมนุษย์
ว่าบุคคลสามารถสร้างสรรค์พัฒนาชีวิตของตน
ให้เข้มแข็งแกร่งกล้า
จนสามารถดำเนินชีวิตที่สะอาด สว่าง สงบ สมบูรณ์

ไม่ว่าขณะหุบเหวมืดมนอนธการ
ที่มีภัยพิบัตินานาคุกคาม
หรือให้ความสุขเกษมสานต์
พรั่งพร้อมด้วยสมบัติน่าลุ่มหลง
โดยไม่สยบยอมแพ้ตกเป็นทาส

ดังนั้น ขอเราจงมีชีวิตอยู่
ด้วยความเชื่อมั่นในความประเสริฐของชีวิต
และในความมั่นใจว่าเราจะบรรลุชีวิตเช่นนั้นได้

------------------------------------------------------------
บทความจาก : เพ่งพินิจเรื่องชีวิต โดย ระวี ภาวิไล

-----------------------------------------------------------

เมื่อคืนนี้อยู่ๆก้อเกิดอาการจิตตกอย่างกระทันหัน
รู้สึกขี้เกียจ ไม่อยากไปทำงานซะอย่างนั้น

แต่พอเช้ามา ได้รับแดดตอนเช้าๆ
ได้เจอเพื่อนร่วมงาน ได้คุย ได้หัวเราะกะคนอื่นบ้าง
ก้อกลับมาสดใสได้เหมือนเดิม

สรุปว่า ชีวิตมีขึ้นมีลง (ไม่เกี่ยวแต่อยากให้เกี่ยว )

ยังไงขอให้ทุกคนมีความสุขกับทุกวันของชีวิตคับ

::The Lonely Scarecrow::

2008-11-10T00:27:00.006+07:00

The Lonely Scarecrow

My poor old bones---I've only two--
A broom shank and a broken stave.
My ragged gloves are a disgrace.
My one peg-foot is in the grave.

I wear the labourer's old clothes:
Coat, shirt, and trousers all undone.
I bear my cross upon a hill
In rain and shine, in snow and sun.

I cannot help the way I look.
My funny hat is full of hay.
-O, wild birds, come and nest in me!
Why do you always fly away?

by James Kirkup

-------

เมื่อหลายปีก่อน ในวิชา Poetry
ผมเลือกโคลงธรรมดาบทนี้เป็นโปรเจคส่งอาจารย์
อาจจะดูง่ายไปสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องตีความมากมาย
แต่สิ่งที่ผมประทับใจคือ ความเหงาที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน

ลองนึกภาพ ...

คุณเป็นหุ่นไล่กาขี้เหงาที่อยากจะเป็นเพื่อนกับนกตัวน้อยที่บินผ่านไปมา
ทำไมล่ะ ทำไม .. ทำไมไม่บินเข้ามาใกล้ๆข้า
หรือเพราะว่า ข้าอัปลักษณ์ ข้ามีรูปร่างที่น่าเกลียดใช่ไหม ...
มันช่วยไม่ได้นี่ ข้าถูกสร้างมาแบบนี้ ...
ทำไมกัน ทำไม...

หุ่นไล่กาผู้โง่เขลาเอ๋ย
ช่างไม่รู้เลยว่า
เหตุใดเจ้าจึงเกิดมา...

เจ้าไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกับนกเหล่านั้น
เจ้าเกิดมาเพื่อไล่ให้นกพวกนั้นไปไกลๆ
เจ้าไม่เคยรู้เลยว่า หน้าที่ของเจ้าสำคัญแค่ไหน

จะเศร้าไปใยเล่า
จะเศร้าไปใย

อย่าร้องให้ไปเลยนะ

ทุกอย่างที่เกิดมาบนโลกนี้
ล้วนแต่มีเหตุผลทั้งสิ้น
อย่างน้อย
การที่เจ้า
ยืนอยู่เฉยๆในที่ของตัวเอง

แค่นี้...
ชีวิตเจ้าก็บรรลุความหมายในชีวิตที่เจ้าเกิดมาแล้ว ..

โสด...

2008-10-26T01:59:00.006+07:00

"หากเรามีบ้านอยู่บนดวงจันทร์สักหลัง

เมื่อเปิดหน้าต่าง แล้วมองออกไปบนท้องฟ้า

คงจะเห็นดาวเคราะห์สีน้ำเงินซึ่งใครก็ไม่รู้บอกว่า

คล้ายผลส้ม ลอยสง่าอยู่อย่างสงบนิ่งและสวยงาม

แต่ในความเป็นจริงบนพื้นแผ่นผิวโลก บางครั้งความรู้สึกกลับไม่เป็นเช่นนั้น

ขณะเดียวกัน ณ ริมขอบหน้าต่างที่บ้านของเราบนโลก

ในคืนดาวดับ เราเห็นกระต่ายสถิตอยู่กลางเดือนเด่นสีเงินยวงนวลตา

และใครก็ไม่รู้บอกเราว่า

มีตากับยายตำข้าวอยู่บนนั้น

แต่ในความเป็นจริงบนพื้นแผ่นผิวดวงจันทร์ กลับไม่เป็นเช่นที่เห็น

ทุกคนมี “โลก” เป็นของตัวเอง และทุกคนมีชีวิตอยู่บน “โลก”

ความเข้าใจและความรักที่แท้กระมังหนอ ที่จะทำให้ “โลก” สงบสุข"

จาก คำนำหนังสือผลส้มสีน้ำเงิน

======

ช่วงนี้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเอง "โสด"
แล้วก่อนหน้านั้น ไม่โสดหรอ ก็โสดมาตลอด
ไม่เห็นจะมีใครจริงๆสักทีในชีวิต

ที่ผ่านมา
ถึงผมจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียว
แต่ผมก็มีใครบางคนมาทำให้ผมแอบคิดถึงอยู่เหมือนกัน
แถมระหว่างนั้นก็พอมีคนผ่านเข้ามาพูดคุย แบ่งปันความรู้สึกให้ชีวิตไม่เหงา (หรือยิ่งทำให้เหงา ก็ไม่รู้ได้)

แต่วันนี้
อยู่ๆ คนๆนั้นและคนบางคน ก็หายไปจากชีวิตของผมทั้งหมด
หายไปในเวลาไล่เลี่ยกัน
ราวกับนัดหมาย ..

เมื่อก่อน..
ผมเป็นโรคกลัวความรัก
ไม่รู้ว่าเพราะเคยอกหักอย่างรุนแรงรึป่าว
ผมเลยกลัวความสัมพันธ์อย่างมาก
ประจวบกับต่อมา ดันมาแอบหลงรักเพื่อนสนิทอย่างรุนแรง แต่ไม่กล้าบอกอีก
ความรักของผมจึงไม่เคยไปถึงไหนสักที

วันนี้..
เมื่อเพื่อนคนนั้นของผมเค้าเปลี่ยนไป ระหว่างเราไม่น่าที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว
แล้วใครๆที่เคยอยู่รอบตัวผมก็หายไปอีก..

แทนที่ผมจะเหงา หรือ เศร้าใจ
ผมกลับพบว่า
วันที่ผมไม่มีใคร ..
ผมกลับรู้สึก
โล่งที่ไม่ต้องเอาตัวเองไปยึดติดกับใคร..
โล่งที่ไม่ต้องเอาตัวเองไปคิดถึงใคร..
แล้วมองความรักแบบเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

เมื่อผมผ่านวันที่อ่อนแอที่สุดมา
ผมพบว่า ผมเข้มแข็งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

วันนี้..
ผมพอจะมองเห็นแล้วว่า ตัวเองต้องการความรักแบบไหน
คนไหนแบบไหนที่ผมอยากจะอยู่เคียงคู่กับเค้า
หัวเราะและร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเค้า
ใครสักคนที่เราจะมีกันและกัน
ถึงแม้ว่าจะไม่ตลอดไป

แต่อย่างน้อย แค่ยิ้มทุกครั้งที่คิดถึง ก็ยังดี...

ตื่น..

2008-10-22T22:35:00.004+07:00

“ ... เสียเจ้าราวร้าวมณีรุ้ง
มุ่งปรารถนาอะไรในหล้า
มิหวังกระทั่งฟากฟ้า
ซบหน้าติดดินกินทราย

จะเจ็บจำไปถึงปรโลก
ฤารอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย
อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ ...”

เสียเจ้า...อังคาร กัลยาณพงศ

ทุกครั้งที่คิดถึงจะหยิบเอาเพลงๆหนึ่งที่น้องเคยส่งให้มาฟังเสมอ
เคยแอบน้ำตาซึมด้วย เป็นไปได้ขนาดนั้น
แต่วันนี้ได้เจออะไรบางอย่าง รู้สึกว่าใช่ น่าจะใช่นะ
อยากจะให้คิดไปเอง
แต่ว่า ...
นั่งทวบทวนกับตัวเองไปมา
นี่กรูวิ่งตามอะไรอยู่
.
.
.
เหนื่อยไหม
.
.
อย่างที่คนอื่นบอก ทำไมไม่รู้จักจำ
วันนี้ผมคิดได้แล้วนะ

"Ohana" means "family."
"Family" means "no one gets left behind."
But if you want to leave, you can.
I'll remember you though.

เพียงความเคลื่อนไหว...

2008-10-10T01:21:00.004+07:00

"นกอยู่ฟ้านกหากไม่เห็นฟ้า
ปลาอยู่น้ำย่อมปลาเห็นน้ำไม่
ไส้เดือนไม่เห็นดินว่าฉันใด
หนอนย่อมไร้ดวงตารู้อาจม

ฉันนั้นความเปื่อยเน่าเป็นของแน่
ย่อมเกิดแก่ความนิ่งทุกสิ่งสม
แต่วันหนึ่งความเน่าในเปือกตม
ก็ผุดพรายให้ชมซึ่งดอกบัว

และแล้วความเคลื่อนไหวก็ปรากฏ
เป็นความงดความงามใช่ความชั่ว
มันอาจขุ่นอาจข้นอาจหม่นมัว
แต่ก็เริ่มจะเป็นตัวจะเป็นตน

พอเสียงรั่วรัวกลองประกาศกล้า
ก็รู้ว่าวันพระมาอีกหน
พอปืนเปรี้ยงแปลบไปในมณฑล
ก็รู้ว่าประชาชนจะชิงชัย ฯ"

เพียงความเคลื่อนไหว... เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์

===

กองทัพต้องหยุดสงครามกลางเมือง!

โดย สิริอัญญา
9 ตุลาคม 2551 19:06 น.

“ข้าพเจ้าชูแขนขึ้นป่าวประกาศธรรม แต่หามีใครเชื่อฟังข้าพเจ้าไม่

ธรรมนำมาซึ่งความสงบสุข แต่ไฉนเล่าจึงไม่มีผู้ใดปฏิบัติธรรม”

ข้อความข้างบนนี้คือคำรำพึงรำพันของเทพแห่งกาลเวลา ผู้เป็นอมตะในทุกกาล คือไม่มีการเริ่มต้นและไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งใหญ่ระดับที่ไม่มีใครในสามโลกจะต้านทานได้เลย

เป็นข้อความที่ปรากฏในโศลกแรกแห่งมหาภารตะยุทธ์ ซึ่งเป็นสงครามกลางเมืองชนิดหนึ่ง และผลาญชีวิตผู้คนนับล้านๆ ในระยะเวลาอันยาวนาน อันเป็นผลเนื่องมาจากการไม่ปฏิบัติธรรมของมนุษย์

วันนี้ไม่จำเป็นต้องพูดถึงระบอบทุนสามานย์ และรัฐบาลนายสมชาย วงศ์สวัสดิ์ อีกต่อไปแล้ว เพราะได้ตายไปแล้ว กลายเป็นรัฐบาลผีดิบ พรรคการเมืองผีดิบและผู้แทนราษฎรผีดิบที่กระหายเลือด รอวันที่จะลงหลุมและถูกกลบฝังไว้ในประวัติศาสตร์เท่านั้น

ที่ต้องพูดถึงก็คือสถานการณ์ในบ้านเมืองวันนี้มีสภาพไม่ต่างอันใดกับสถานการณ์บางห้วงเวลาในประเทศเลบานอน ซึ่งเป็นสงครามกลางเมือง แต่ละวันมีแต่กลิ่นคาวเลือด เสียงปืน เสียงระเบิด และเสียงร่ำไห้ระงม

ขณะนี้มันอยู่ในระยะเพิ่งเริ่มต้น เพราะเหตุการณ์ดังกล่าวนั้นยังคงเกิดขึ้นในเวลากลางคืน แต่หากไม่หยุดยั้งไว้ มันก็จะเกิดขึ้นทั้งวันทั้งคืนและจะขยายตัวลุกลามไปทั่วประเทศ

สถานการณ์ในวันนี้ ประชาชนผู้จงรักภักดีต่อชาติ ศาสน์ กษัตริย์ร่วม 20 ล้านคน ซึ่งเป็นผู้คนในแทบทุกวงการไม่ยอมรับการปกครองของรัฐบาลทรราชอีกต่อไปแล้ว การต่อต้าน การต่อสู้กำลังแพร่ขยายไปอย่างกว้างขวาง และถูกยกระดับแหลมคมขึ้นทุกที

ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ ไม่มีผู้ปกครองหรือรัฐบาลใดจะยืนอยู่ได้ หากว่าประชาชนไม่ยอมรับการปกครองแล้ว อย่าว่าแต่จะมีปริมาณร่วม 20 ล้านคน เอากันแค่ไม่กี่แสนคนหรือล้านคน ก็ต้องพังพินาศย่อยยับไปแล้ว
การดันทุรังอยู่ในอำนาจท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและความพินาศของบ้านเมืองนั้น เห็นได้ชัดในตัวว่ามิใช่อยู่เพื่อประโยชน์สุขของมหาชนชาวสยาม แต่เป็นการอยู่เพื่อประโยชน์ตนและพวกพ้องเท่านั้น ซึ่งไม่มีวันที่จะสงบสุขได้เลย

ไม่เห็นหรือว่าวันนี้ก็มีข่าวแล้วว่านายกรัฐมนตรีต้องส่งครอบครัวออกไปอยู่ยังต่างประเทศ เพราะเกรงว่าไม่มีความปลอดภัย เนื่องจากกลัวว่าจะมีการปฏิวัติ

เป็นความไม่ปลอดภัยที่กำลังคุกคามพรรคร่วมรัฐบาล และผู้แทนราษฎรของพรรคร่วมรัฐบาล ตลอดจนครอบครัวที่ไม่เป็นปกติสุขได้อีกต่อไปแล้ว ทุกคนกำลังถูกตราหน้าว่าเป็นทรราช เป็นฆาตกรมือเปื้อนเลือด

ที่กลัวการปฏิวัติและเกรงไม่ปลอดภัยจากทหารนั้นเป็นเรื่องเล็ก เรื่องใหญ่กว่าก็คือมวลมหาประชาชนอันกว้างใหญ่ไพศาลทั่วทุกหนทุกแห่งที่เปี่ยมด้วยความคับแค้นในจิตใจนั่นต่างหากที่น่ากลัวกว่า เพราะไม่มีใครที่จะหลุดรอดพ้นไปจากหูตาและน้ำมือของประชาชนได้เลย

อำนาจรัฐตำรวจก่ออาชญากรรมสังหารโหดและทำร้ายประชาชนจนล้มตายและบาดเจ็บเกือบ 500 คน ความจริงเป็นที่ประจักษ์ชัดแล้วว่าตำรวจได้ใช้อาวุธสงครามนานาชนิดเข้าล้างผลาญประชาชนที่บริสุทธิ์และมีแต่สองมือเปล่า

แต่ยังไม่หนำแก่ใจยังบิดเบือนใส่ร้ายป้ายสีว่าผู้ตายก็ดี คนเจ็บก็ดี เป็นผู้สร้างสถานการณ์ เป็นผู้ก่อความไม่สงบ เป็นผู้ทำร้ายตำรวจ กระทั่งขว้างระเบิดใส่ตัวเอง

การกระทำเช่นนั้นสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจและคับแค้นใจอย่างสุดแสนที่จะพรรณนา ทั้งแก่ครอบครัวของผู้ตาย ทั้งแก่ผู้บาดเจ็บและญาติมิตร ตลอดจนประชาชนที่รักความเป็นธรรมทั้งปวง เป็นพฤติกรรมไม่ต่างกับการฆ่าคนจนตายแล้วข่มขืนศพซ้ำอีก

ความเจ็บช้ำน้ำใจและความคับแค้นใจเช่นนี้แหละได้ทำลายความเชื่อในความอหิงสาและสันติจนหมดสิ้น ดังตัวอย่างที่เคยเกิดขึ้นแล้วในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่เคยสงบสุขกลับลุกเป็นไฟ ก็ภายใต้เงื้อมมือของรัฐตำรวจในห้วงเวลาของการทำสงครามปราบปรามยาเสพติด

มีการใช้อำนาจเถื่อนอุ้มฆ่าประชาชนไม่เลือกหน้า ไม่ว่าจะเป็นอิหม่าม กอเต็บ บิลัน หรือประชาชนทั่วไป เพียงแค่สงสัยว่าเกี่ยวข้องกับยาเสพติด ใช้ระบบศาลเตี้ยตัดสินประหารผลาญชีวิตผู้คนอย่างเหี้ยมโหดอำมหิต

ได้สร้างความเจ็บช้ำน้ำใจแก่ประชาชนในพื้นที่นั้นจนสุดแสนจะทนทาน และยังไม่หนำแก่ใจ ยังมีการใส่ร้ายป้ายสีบิดเบือนหาว่าพี่น้องคนไทยมุสลิมเหล่านั้นเป็นผู้ค้ายาเสพติด เป็นอาชญากร เป็นคนชั่วช้าเลวทราม

จากความโกรธแค้นก็เพิ่มเป็นความเคียดแค้นคับแค้นชิงชัง ทำลายวัตรปฏิบัติที่ทรงศีลและยึดมั่นอยู่ในหลักสันติธรรมแห่งอิสลามจนหมดสิ้น

พี่น้องมุสลิมในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้จึงต้องจับอาวุธขึ้นต่อสู้และเข่นฆ่าตำรวจเหล่านั้น จนต้องหนีกระเจิดกระเจิงมาซุกหัวในกระดองที่กรุงเทพฯ

ในที่สุดกองทัพไทยก็ต้องเข้าไปแบกรับภาระอันหนักที่ถูกอำนาจรัฐตำรวจอำมหิตสร้างกรรมทำเข็ญไว้ ต้องเผชิญกับความสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินนับไม่ถ้วนต่อเนื่องมาหลายปีแล้ว จนวันนี้ก็ยังไม่ยุติ

คณะตำรวจที่ก่อเหตุคราวนั้น วันนี้เติบใหญ่ในอำนาจและได้ใช้วิธีการเดียวกันในการปราบปรามและสังหารโหดประชาชนในเหตุการณ์ 7 ตุลามหาวิปโยค และใช้วิธีการถนัด “ฆ่าและข่มขืนศพ” เช่นเดียวกับที่เคยกระทำมาในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้

เพราะเหตุนั้น ความศรัทธาในสันติและอหิงสาที่ประชาชนผู้รักชาติ ศาสน์ กษัตริย์ ยึดมั่นตลอดมาจึงถูกทำลายลง

พี่น้องประชาชนจากภาคใต้ทุกจังหวัดได้ขึ้นมาร่วมชุมนุมกับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยเป็นจำนวนมาก บาดเจ็บและพิการเป็นจำนวนมาก แล้วยังถูกกล่าวหาว่าพกพาระเบิดหรือทำร้ายตัวเองเสียอีก

เสียงซึ่งก้องกระหึ่มในวันนี้แต่รัฐบาลทรราชไม่ได้ยินก็คือ “กูไม่ยอมให้มึงฆ่าพวกกูข้างเดียวอีกแล้ว”

มันไม่ใช่เสียงจากพี่น้องชาวภาคใต้เท่านั้น แต่เป็นเสียงของพี่น้องประชาชนที่มาจากทุกแห่งหนทั่วประเทศด้วย

นี่คือสมุฏฐานและปฐมเหตุของสงครามกลางเมืองที่มีตัวอย่างให้เห็นเด่นชัดแล้วในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ และมันกำลังจะเกิดขึ้นในบ้านเมืองของเรา หากหยุดยั้งเอาไว้ไม่ได้

แล้วใครเล่าที่มีหน้าที่โดยตรงในการหยุดยั้งสงครามกลางเมือง ที่แน่นอนย่อมไม่ใช่อำนาจรัฐตำรวจ เนื่องจากได้กลายเป็นต้นเหตุของปัญหาเช่นเดียวกับที่ได้เป็นต้นเหตุมาแล้วในกรณีสามจังหวัดชายแดนภาคใต้

ผู้ที่ต้องรับผิดชอบก็คือกองทัพไทย ซึ่งมีอำนาจหน้าที่โดยตรงตามรัฐธรรมนูญในการรักษาความมั่นคงปลอดภัยแห่งชาติ ในการปกป้องพิทักษ์รักษาประชาชน และพิทักษ์รักษาพระมหากษัตริย์และสถาบันพระมหากษัตริย์

จะอ้างความเป็นกลางหรือทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อนไม่ได้อีกแล้ว และต้องตระหนักให้ดีว่าในวันนี้ความเสื่อมได้คืบคลานเข้ามายังกองทัพไทยอย่างหนักหน่วงแล้ว

กองทัพไทยวางเฉยให้ตำรวจก่อกรรมสังหารและทำร้ายประชาชนใจกลางพระนคร และใกล้เขตพระราชฐาน เป็นการละเลยต่อหน้าที่ปกป้องประชาชน ทั้งๆ ที่สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ทรงพระเมตตาพระราชทานเงินและหน่วยแพทย์พยาบาลมาช่วยเหลือประชาชนให้เห็นเป็นตัวอย่างแล้ว

การอ้างความเป็นกลางแบบนี้ก็คือการวางเฉยให้ตำรวจที่ป่าเถื่อนเข่นฆ่าสังหารประชาชนไม่ใช่หรือ?

ความมั่นคงภายในกรุงเทพมหานครที่เสื่อมสิ้นลงและกำลังมีสภาพเป็นสงครามกลางเมือง เป็นหน้าที่โดยตรงของกองทัพ ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องรอให้ใครมาขอให้ช่วย และไม่ใช่เรื่องที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือวางเฉยเป็นกลาง

เพราะคิดและทำแบบนี้ไม่ใช่หรือ ทหารเขมรกระจอกๆ จึงข่มเหงรุกรานรุกล้ำและย่ำยีประเทศไทยไม่เว้นในแต่ละวัน กระทั่งออกข่าวว่านายทหารไทยไปยอมจำนนกราบกรานขอขมาลาโทษให้อับอายขายหน้าไปทั่วโลก

การที่ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่สถานการณ์ที่กำลังจะเกิดเป็นสงครามกลางเมืองย่อมกระทบต่อความมั่นคงของชาติ และความปลอดภัยของสถาบันพระมหากษัตริย์ ตลอดจนประชาชน

เป็นหน้าที่โดยตรงของกองทัพและเหล่าทหารที่ต้องจัดการแก้ไข และไม่อาจอ้างความเป็นกลางหรือวางเฉยได้อีกแล้ว

กองทัพจะต้องหยุดยั้งภัยแห่งสงครามกลางเมืองให้ทันท่วงที โดยกำจัดต้นเหตุแห่งความคับแค้นจิตใจของประชาชนเสียโดยเร็ว

ไม่ใช่เรียกร้องให้ทหารปฏิวัติ แต่เป็นหน้าที่กองทัพที่จะต้องขจัดอาชญากรมือเปื้อนเลือดไม่ให้ใช้อำนาจเถื่อนล้างผลาญประเทศชาติ ประชาชน และสถาบันสำคัญของชาติ

หากผู้ที่รับผิดชอบยังวางเฉยให้ตำรวจและอันธพาลของรัฐบาลฆ่าประชาชน ปล่อยให้เกิดสงครามกลางเมืองต่อไปโดยไม่สำนึกในคำสัตย์ปฏิญาณที่ได้ถวายไว้ต่อหน้าพระพักตร์ก็ดี หรือต่อหน้าธงชัยเฉลิมพลก็ดี ก็ต้องเป็นหน้าที่ของผู้รับผิดชอบในระดับรองๆ ลดหลั่นลงไป ที่ต้องเข้ามากอบกู้สถานการณ์ในบ้านเมือง

เพราะสงครามกลางเมืองนั้นหากเกิดขึ้นแล้วก็ไม่อาจยับยั้งหรือทำให้ยุติได้ในเร็ววัน แค่ในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ถึงวันนี้ก็ยังแก้ไม่ตก หากเกิดขึ้นทั่วทั้งประเทศเล่า ประเทศไทยของเราจะยืนอยู่ได้อย่างไร?

เราจะมีกองทัพไว้เพื่อประโยชน์อันใดอีก?

==

"ไม่มีอำนาจใดในโลกหล้า
ผู้ปกครองต่างมาแล้วสาบสูญ
ไม่มีใครล้ำเลิศน่าเทิดทูน
ประชาชนสมบูรณ์นิรันดร์ไป

เมื่อยืนหยัดต่อสู้ผู้กดขี่
ประชาชนย่อมมีชีวิตใหม่
เมื่อท้องฟ้าสีทองผ่องอำไพ
ประชาชนย่อมเป็นใหญ่ในแผ่นดิน."

ท้องฟ้าสีทอง โดย ... วิสา คัญทัพ

so happy together!

2008-08-01T03:26:00.002+07:00

Imagine me and you I do
I think about you day and night
It's only right
To think about the girl you love
And hold her tight
So happy together
If I should call you up invest a dime
And you say you belong to me
And ease my mind
Imagine how the world could be
So very fine
So happy together
I can see me lovin' nobody but you
For all my life
When you're with me baby the skies'll be blue
For all my life
Me and you and you and me
No matter how they toss the dice
It had to be
The only one for me is you
And you for me
So happy together
I can see me lovin' nobody but you
For all my life
When you're with me baby the skies'll be blue
For all my life
Me and you and you and me
No matter how they toss the dice
It had to be
The only one for me is you
And you for me
So happy together
Me and you and you and me
No matter how they toss the dice
It had to be
The only one for me is you
And you for me
So happy together
So happy together
How is the weather
So happy together
We're happy together
So happy together
Happy together
So happy together
So happy together

TAG : 10 อันดับเพลง โดนประจำปี 2007

2008-02-12T22:43:00.006+07:00

ได้รับ Tag มาอีกคราจากนาย อะคิตะ คนเดิม
สำหรับ สิบเพลงโดน ประจำปี 2007 ที่ผ่านได้แก่ .... แท้น แท่น แทนนนน

10. คิดถึงเธอทุกที..ที่อยู่คนเดียว - แพท-สุธาสินี พุทธินันทน์
Ost.บอดี้ ศพ#19

ตะวันลับฟ้า เมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ใจหาย
ปลายท้องฟ้า กับแดดแรงๆ ช่างเหมือนใจจะขาด
ยังกังวล ว่าใครบางคน ที่ไม่อยากพบและเจอ
คิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน
เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า
มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว
ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป
ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา
ถ้าวันนั้นมีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม
ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

~ ชื่อ ดาราราย ...ตามหาให้เจอ ประโยคนี้กับเพลงนี้ มันหลอนโดนใจซะจริงเชียว

9.ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ
Feel Good : GreaTest Hits

นั่งคนเดียว แล้วมองกระจก
ที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ
โดดเดี่ยวกับความเหงา
อยู่กับเงาที่พูดไม่เป็น

ฟังเพลงเดิมๆที่เรารู้จัก
แต่ไม่รู้ความหมายของมัน
หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง
และพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

หากความรักเกิดในความฝัน
เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินได้บอกคืนและวัน
ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
(โดยไม่รู้จักเธอ)

ทบทวนเรื่องราวต่างๆทุกๆครั้งที่ฉันตื่นนอน
กับบทกวีไม่มีความหมาย
ฉันงมงายสวดมนต์ขอพร
หากจะมีโอกาสอีกหน
จะร่ายมนต์กับสายน้ำจันทร์
เพื่อจะได้หลับตาลงสักครั้ง
เพื่อพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

หากความรักเกิดในความฝัน
เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน
ปฏิทินได้บอกคืนและวัน
ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน
เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน
จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์
ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป
(โดยไม่รู้จักเธอ)

~ ทุกครั้งที่ฟังเพลงนี้ นึกถึงความสัมพันธ์บนโลกไซเบอร์เหมือนกันนะ
มันเป็นความสัมพันธ์ที่เหมือนอยู่ในฝัน เหมือนจะหวานซึ้งแต่มันไม่เคยเป็นจริง
สุดท้ายเมื่อเราตื่นขึ้นมาพบกับความจริง คงเหลือเพียงคำลาที่เราจะมีให้กัน

8. ถึงเธอคนนั้น - โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร
Living in C Major

เพลงนี้เป็นเพลงที่ฉันนั้นเขียนให้เธอ
คนรักที่ฉันยังไม่เคยเจอสักครั้ง
ก็ฝันไว้ว่าสักวันหนึ่งจะร้องเพลงนี้ให้ฟัง
แต่ว่ายังไม่เจอ ไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน

หลับตา ลองนึกว่าเธอนั้นเป็นยังไง
จะมีอะไรที่คล้ายๆกันบ้างไหม
จะเป็นคนใกล้ตัวหรือเปล่า หรือว่าเป็นคนห่างไกล
และต้องทำยังไงให้เรานั้นได้เจอะกัน

ดวงใจดวงนี้มีความรัก ล่องลอยคอยไปอย่างเคว้งคว้าง
ผ่านวันอ้างว้างนี้โดยลำพังหวังเพียงสักวันได้พบใคร
ดวงใจดวงนี้มีความรัก อยากให้มีคนได้มันไป
เธออยู่ที่ไหนรักแท้ของฉัน ต้องรออีกนานสักเท่าไร
ถึงจะได้เจอ

หากฉัน มีวันได้พบเขานั้นจริงๆ
ฉันพร้อมทำทุกๆสิ่งเพื่อเขา
จะทำให้เขามีความสุข จะไม่ให้เขาปวดร้าว
ไม่ปล่อยเขาให้เหงา จะรักเขาจนหมดใจ

~ ถ้าจะมีเพลงสักเพลงหนึ่งที่จะบอกความรู้สึกส่วนหนึ่งของปี 2007 ทั้งปีได้ คงเป็นเพลงนี้ละมั้ง
มันเหมือนกับผมพร้อมที่จะมีใครสักคนแต่ยังไม่รู้เลยว่า คนนั้นของผมอยู่ที่ไหนกัน

7. ขอให้รักบังเกิด - ปราโมทย์ วิเลปะนะ

ต้องทุกข์ทนระคนเหนื่อยใจ
ทำให้คนต้องอ่อนไหว
ยังจะมีกี่ครั้งที่คนไม่เคยมีน้ำตา
ต้องเสียมันให้รักง่ายดาย และอีกกี่คนยอม

เปลี่ยนแปลงตัวเองดูเหมือนลำบาก
รักดูเหมือนทุกข์ยาก แต่คนคนก็ยังวิ่งวนไขว่คว้ามา
รู้รู้ว่าลำบาก แต่ใจมันก็ยังอยาก ได้รักใคร

ส่วนหนึ่งในชีวิต คงต้องการจะถูกคนรัก
คงต้องการรักใครสักคน คนทุกคนไม่ต่างกันเลย
จะเธอจะฉัน ขอให้คนรออยู่ได้พบ
คนที่คบกันอยู่ก็สู้ต่อไป
ขอให้ในทุกหัวใจ ให้รักมาบังเกิด(ได้รัก)

เพราะคนรู้ว่ารักมันให้อะไร
กับหัวใจคนก็เลยไม่เคยหวั่นกลัว
ยอมเสี่ยงใจให้กับรัก
ความอิ่มเอมที่มันก่อตัวห่อกุมจิตใจ
เมื่อได้รักใครและเขารักตอบ
นั้นแหละเวลาที่ไม่มีอะไร
มาเท่าเทียมได้ เกินอธิบายได้
คนคนก็เลยวิ่งวนไขว่คว้ามา
รู้รู้ว่าลำบาก แต่ใจมันก็ยังอยาก
ได้รักใคร

~ บอกได้คำเดียวว่า โดน ฟังกี่ครั้งก็โดนใจ
เนื้อเพลงพูดถึงความรักได้สากลมาก เชื่อว่าคงไม่มีใครไม่อยากจะมีความรักบนโลกบวมๆกลมๆใบนี้

ุ6. Ticket - ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล
OST. รักแห่งสยาม

อย่างที่เคยบอกไปฉันทุ่มเท และออกเดินไปตามทางที่เค้าไป
จะเหนื่อยจะร้อนจะหนาว ฉันไม่กลัว กับใจทระนงจะทนไหว
และในไม่ช้าไม่นานก็มองเจอว่ามีปลายทางอยู่ไม่ไกล
ก็เลยตะเกียกตะกาย เพื่อไปเจอสุดท้ายปลายทางที่หายไป
มันคงไม่มีจริงแท้ และแน่นอน ปลายทางให้กับคนอย่างฉัน

ว่าแต่ตั๋วเดินทางที่ใครๆ ก็มี คงไม่ได้มีให้กับคนอย่างฉันเหมือนกัน
จึงหวนคืนไปยังทางที่เดินมาก็มีใครมองอยู่ตรงนั้น
พอเดินกลับไป ก็เจอคนเดิม จึงบอกกับฉัน ย้ำๆ ซ้ำๆ ว่า

* ตั๋วใบนี้ไม่ได้มีสำหรับฉัน แม้เค้าจะขายให้ทุกคนได้เท่ากัน เพียงแต่รถขบวนนี้ไม่มีที่ให้กับฉัน จึงไม่มีสิทธิ์เดินทาง

~ จากภาพยนตร์สุดรักแห่งปีของผมเอง เพลงนี้คงเป็นเพลงที่เศร้าและดูสิ้นหวังที่สุดในภาพยนตร์เรื่อง รักแห่งสยาม แล้วมั้ง
ยังดีที่มันถูกนำมาประกอบในช่วงแรกของแรก ไม่อย่างนั้นคงดูหดหู่น่าดู
ป.ล. จะผิดไหมที่หลังจากนี้จะมีแต่ ost. รักแห่งสยาม แต่มันก็จะเป็นแบบนั้น เพราะว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มันโดนใจจริงๆนี่

5. No One - Alicia Keys

I just want you close
Where you can stay forever
You can be sure
That it will only get better
You and me together
Through the days and nights
I don't worry cuz
Everything's going to be alright
People keep talking they can say what they like
But all i know is everything's going to be alright

No one, no one, no one
Can get in the way of what I'm feeling
No one, no one, no one
Can get in the way of what I feel for you, you, you
Can get in the way of what I feel for you

When the rain is pouring down
And my heart is hurting
You will always be around
This I know for certain
You and me together
Through the days and nights
I don't worry cuz

Everything's going to be alright
People keep talking they can say what they like
But all i know is everything's going to be alright

No one, no one, no one
Can get in the way of what I'm feeling
No one, no one, no one
Can get in the way of what I feel for you, you, you
Can get in the way of what I feel

I know some people search the world
To find something like what we have
I know people will try
Try to divide
Something so real
So til the end of time
I'm telling you
There is no one

No one, no one, no one
Can get in the way of what I'm feeling
No one, no one, no one
Can get in the way of what I feel for you, you, you
Can get in the way of what I feel for you

~ จริงๆแล้ว ไม่ค่อยรู้จักสาวคนนี้สักเท่าไหร่ แต่เนื่องจากมีใครคนนึงชอบมาก ลองไปหามาฟังดู
แล้วฟังบ่อยๆเข้าเลยรู้สึกว่า ชอบเหมือนกันนะเนี่ย ความหมายของเพลงก็โดนดีด้วย

4. กันและกัน - คิว สุวีระ บุญรอด
ost. รักแห่งสยาม

ถ้าบอกว่าเพลงนี้ แต่งให้เธอ เธอจะเชื่อไหม
มันอาจไม่เพราะ ไม่ซึ้งไม่สวยงามเหมือนเพลงทั่วไป

อยากให้รู้ ว่าเพลงรัก ถ้าไม่รัก ก็เขียนไม่ได้
แต่กับเธอคนดีรู้ไหม ฉันเขียนอย่างง่าย...ดาย

เธอคงเคยได้ยินเพลงรักมานับร้อยพัน
มันอาจจะโดนใจ แต่ก็มีความหมายเหมือนๆกัน

แต่ถ้าเธอฟังเพลงนี้ เพลงที่เขียนเพื่อเธอเท่านั้น
เพื่อเธอเข้าใจความหมายแล้วใจจะได้มีกันและกัน

ให้มันเป็นเพลง บนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
อยู่ด้วยกันตราบนานๆ ดั่งในใจความบอกในกวี
ว่าตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง
คือทุกครั้งที่รักของเธอส่องใจ ฉันมีปลายทาง

มีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย
และที่ผ่านมาฉันใช้เวลาเพื่อหาความหมาย

แต่ไม่นานก็เพิ่งรู้ เมื่อทุกครั้งที่มีเธอใกล้
ว่าถ้าชีวิตคือทำนอง เธอก็เป็นดังคำร้องที่เพราะและซึ้งจับใจ

ให้มันเป็นเพลง บนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
อยู่ด้วยกันตราบนานๆ ดั่งในใจความบอกในกวี

ว่าตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง
คือทุกครั้งที่รักของเธอส่องใจ ฉันมีปลายทาง

มีทางเดินให้เราเดินเคียง และมีเสียงของเธอกับฉัน
มีทางเดินให้เราเดินร่วมเคียง และมีเสียงของเธอกับฉัน

~ คงไม่ต้องพูดอะไรมากสำหรับเพลงนี้
ที่โดนใจมากเป็นพิเศษคงจะเป็น "ว่าตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง คือทุกครั้งที่รักของเธอส่องใจ ฉันมีปลายทาง "
และต้องขอย้ำว่า ชอบสายตาที่โต้งมองมิวมาก มันเป็นเส้นตรงที่ให้ความรู้สึกที่มั่นคงโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ
ถึงแม้ว่าท้ายที่สุด เราจะต้องกล่าวคำลาให้กัน
ผมก้อคงจะพูดคำเดียวกับมิว
คือคำว่า "ขอบคุณนะ"

3. Feel good
โฆษณา Dtac

ทุกครั้งก็ยังสงสัย เมื่อทำอะไรที่ดูไม่มีความหมาย โอ..
อยากจะยืน อยากจะงง อยากจะหลงทางบ้าง
อยากจะใช้ อยากจะลอง รองเท้าคนละข้าง
อยากจะขีดจะเขียน จะผิดจะเพี้ยน ก็เป็นบางครั้ง
ไม่..รู้ทำไม
ไม่มีเหตุผล ไม่มีความหมาย แค่อยากทำอะไรตามใจ ก็เท่านี้
ไม่มีเหตุผล โอ.. สบายใจ
(ลั่ลลัลลัลลา ฮู้ฮู)
อยากจะทำ ก็ทำ อย่าไปคิดให้มากมาย
แค่นี้..ฉันสบายใจ

~ มันน่ารัก มันโดนใจ และถูกใจ คนเราบางอารมณ์ มันก็อยากจะทำอะไรตามใจตัวเองอยู่บ้างแหละน่า

2. เพียงเธอ - พิช วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล

อยากจะขอบคุณ ที่รู้ใจเข้าใจ สิ่งดีดีที่ให้มา
อยากจะขอบคุณ ที่สัญญาว่าใจ ไม่มีวันห่างเหิน

กับคนหนึ่งคน ที่ไร้วันเวลา หมดกำลังจะก้าวเดิน
จากคนที่เคย เจ็บเหลือเกินที่ใจ กลับกลายเป็นเบิกบาน

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล
กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย
เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

แค่คนหนึ่งคนกับหัวใจ ให้เธอ หมดไปเลยที่ฉันมี
จะเป็นจะตายจะร้ายดี ไม่แคร์ ไม่เคยจะหวั่นไหว
จะมีแต่เธอที่แสนดี ร่วมทาง ตราบจนวันที่สิ้นใจ
หนึ่งวันจะนาน สักเท่าไร ถ้าไกล ห่างเธอไปสักวัน

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล
กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย
เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

ให้เธอได้ยิน เสียงจากใจฉัน
ที่จะคอยบอกทุกคืนวัน ว่ารักเธอ

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล
กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย
เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

เสียงใจฉันเอง ร้องเพลงให้เธอ
ฟังอยู่คือเสียง ดังจากใจ
ร้องเพลงที่ใคร ไม่อาจฟังเสียง ใจฉันเอง
ร้องเพลงให้เธอ ฟังอยู่คือเสียง ดังจากใจ
ร้องเพลงที่ฟัง เข้าใจเพียงเรา

~ อยากมีความรักแบบนี้ ความรักที่ไม่ต้องสนใจใครหรือไปป่าวประกาศให้ใครได้รู้
แค่เราสองคนเข้าใจกันก็พอแล้ว

1. คืนอันเป็นนิรันดร์ - เพชร ภาสกร
ost. รักแห่งสยาม

เหมือนว่าเราจะมอง ไม่เห็นหนทางใด
ตกอยู่ในความมืดบอด ตกอยู่ในห้วงใจที่อ่อนไหว
เหมือนจะเป็นกลางคืนอันยาวนาน เมื่อฟ้าไม่มีแสงใด
มองไปรอบกาย หัวใจก็พลันหวาดกลัว

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม
แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังที่ฉายในวันต่อไป
แต่ไม่รู้ต้องรอเมื่อไหร่ หรือใจเราคงจะอยู่กับคืนอันเป็นนิรันดร์

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม
แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังฉายในวันต่อไป
เมื่อเรามีเช้าวันใหม่ หวังใจว่าจะมีหนทาง

เมื่อทุกข์ในวันเมื่อวานคืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ
เหตุที่ใจแพ้เ พราะเราต่างหากที่แพ้ใจ
ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านไป

ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่าน
เพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์
วันคืนต้องผ่าน นั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์

~ รักแห่งสยาม ทำให้ผมได้ตระหนักแง่มุมหนึ่งของความรักว่า มันไม่ใช่การครอบครอง
เพียงแค่ใจเรามีกันและกัน แค่นี้ก็อาจจะเพียงพอแล้ว
เพลง คืนอันเป็นนิรันดร์ เองก็ไม่ต่างอะไรกับหนังเรื่องนี้
ถึงแม้จะดูเศร้าหม่นหมอง แต่มันเป็นความเศร้าที่ยังมีหวัง ราวกับจะบอกทุกคนว่า
แล้วมันก็จะผ่านไป ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก ยังมีแสงแห่งความหวังรอเราทุกคนอยู่เสมอ

our song

2007-11-03T03:29:00.003+07:00

ใคร..อาจจะไม่เข้าใจ
ว่าความสัมพันธ์ของเรา
นั้นมันเป็นเช่นไร
และใคร..อาจจะเข้าใจผิด
และคงคิดไป
และคงเข้าใจตามที่เห็น

คง..มีเพียงเราสองคน
ท่ามกลางหมู่ดาวมากมาย
ที่รู้กันในใจ

มันจำเป็นด้วยหรือ ที่ต้องอยู่ในกฏเกณฑ์
ที่ใครบางคนกำหนด ว่ารักเป็นอย่างไร

ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันกันแบบไหน
ไม่อาจหาคำคำไหนมาเพื่ออธิบาย
ไม่ต้องรักเหมือนคนรัก ก็สุขหัว..ใจ
เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้

เรา..อาจจะแยกกันอยู่
ไม่นอนด้วยกันทุกคืนทุกวัน
อย่างคู่ใคร
อย่างน้อย..มีเธอที่เข้าใจ
แม้จะไม่มีผุ้ใดเข้าใจความรักนี้

คง..มีเพียงเราสองคน
ท่ามกลางหมู่ดาวมากมาย
ที่รู้กันในใจ

มันจำเป็นด้วยหรือ ที่ต้องอยู่ในกฏเกณฑ์
ที่ใครบางคนกำหนด ว่ารักเป็นอย่างไร

ไม่ต้องรู้ว่าเราคบกันกันแบบไหน
ไม่อาจหาคำคำไหนมาเพื่ออธิบาย
ไม่ต้องรักเหมือนคนรัก ก็สุขหัว..ใจ
เพียงแค่เราเข้าใจ ก็เหนือคำอื่นใดในโลกนี้

ถึงเธอคนนั้น...

2007-10-11T05:48:00.002+07:00

codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab
#version=6,0,29,0" width="210" height="147">

quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"
type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000000">

เพลงนี้เป็นเพลงที่ฉันนั้นเขียนให้เธอ
คนรักที่ฉันยังไม่เคยเจอสักครั้ง
ก็ฝันไว้ว่าสักวันหนึ่งจะร้องเพลงนี้ให้ฟัง
แต่ว่ายังไม่เจอ ไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน

หลับตา ลองนึกว่าเธอนั้นเป็นยังไง
จะมีอะไรที่คล้ายๆกันบ้างไหม
จะเป็นคนใกล้ตัวหรือเปล่า หรือว่าเป็นคนห่างไกล
และต้องทำยังไงให้เรานั้นได้เจอะกัน

ดวงใจดวงนี้มีความรัก ล่องลอยคอยไปอย่างเคว้งคว้าง
ผ่านวันอ้างว้างนี้โดยลำพังหวังเพียงสักวันได้พบใคร
ดวงใจดวงนี้มีความรัก อยากให้มีคนได้มันไป
เธออยู่ที่ไหนรักแท้ของฉัน ต้องรออีกนานสักเท่าไร
ถึงจะได้เจอ

หากฉัน มีวันได้พบเขานั้นจริงๆ
ฉันพร้อมทำทุกๆสิ่งเพื่อเขา
จะทำให้เขามีความสุข จะไม่ให้เขาปวดร้าว
ไม่ปล่อยเขาให้เหงา จะรักเขาจนหมดใจ

ดวงใจดวงนี้มีความรัก ล่องลอยคอยไปอย่างเคว้งคว้าง
ผ่านวันอ้างว้างนี้โดยลำพังหวังเพียงสักวันได้พบใคร
ดวงใจดวงนี้มีความรัก อยากให้มีคนได้มันไป
เธออยู่ที่ไหนรักแท้ของฉัน ต้องรออีกนานสักเท่าไร
ถึงจะได้เจอ

ดวงใจดวงนี้มีความรัก ล่องลอยคอยไปอย่างเคว้งคว้าง
ผ่านวันอ้างว้างนี้โดยลำพังหวังเพียงสักวันได้พบใคร
ดวงใจดวงนี้มีความรัก อยากให้มีคนได้มันไป
เธออยู่ที่ไหนรักแท้ของฉัน ต้องรออีกนานสักเท่าไร
ถึงจะได้เจอ

=====

โต๋ ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร
เพลง: ถึงเธอคนนั้น
อัลบั้ม: Living in C Major

======

ช่วงนี้ทำไมรู้สึกว่าตัวเองชอบคิดเกี่ยวกับ Destiny บ่อยจังเลยฟร่ะ
ไม่เข้าใจเลย หรือว่า ความเหงามันเกาะกุมใจแบบไม่รู้ตัว
ทั้งๆที่บอกตัวเองทุกวัน ว่าอยู่คนเดียวได้
แต่เพลงนี้ก็แอบโดนใจเช่นเคย

Turn left, turn right : Do you believe in DESTINY?

2007-10-10T13:34:00.002+07:00

เขาถือร่มสีเขียว
เธอถือร่มสีแดง
ยืนอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน
เขาเล่นไวโอลิน
เธอเขียนหนังสือ
อยู่ในห้องที่มีผนังติดกัน
เขานั่งอ่านโน้ต เธอนั่งอ่านบทกวี
ห่างกันแค่ชั่วหนึ่งน้ำพุกั้น
เขาไม่รู้จักชื่อเธอ
เธอไม่รู้จักชื่อเขา
เอาแต่เพรียกหากันกลางโลกอันวุ่นวายใบนี้
ถามหาอีกคนที่อาจไม่เคยพบหน้า
ทว่าเสมือนรู้จักกันชั่วชีวิต
.............................................
เวลามีใครถามว่า คุณเชื่อในพรหมลิขิตหรือเปล่า
หนุ่มสาวในวัยฟุ้งฝันมักตอบว่าเชื่อ
แต่เมื่อเวลาผ่านไปผู้ใหญ่มากมายล้วนมองว่าไร้สาระ
บนโลกกว้างใหญ่ใบนี้
จะมีใครที่เกิดมาเพื่อกันอยู่ที่ไหนสักแห่งหรือเปล่า
ฟังดูโรแมนติค แต่ก็ฟังดูโง่เง่า
ที่ยึดติดอยู่กับสิ่งที่อาจไม่มีอยู่จริง
...........................................
หนังturn left turn right เรื่องนี้
ถูกสร้างขึ้นจากนิยายภาพชื่อเดียวกัน
ของนักวาดนิยายภาพชื่อดังนาม จิมมี่ เหลียว
นิยายภาพของเขามักฉายภาพความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาของหนุ่มสาวในเมืองใหญ่
คนที่อาศัยอยู่เพียงลำพัง ตามหารักแท้ที่อาจไม่มีอยู่
ตัวหนังสือนั้นเป็นเสมือนฉากภาพเล็กๆที่ร้อยเรียงกันเข้า
ตัวเอกมักยืนตัวเล็กจ้อยกลางฉากหลังอะไรบางอย่างที่ดูเงียบเหงา งดงาม และฟุ้งฝัน
ภาพหนึ่งภาพทดแทนความในใจมากมายที่ไม่อาจบอกกล่าว
และตัวหนังสือturn left turn right
ดูเหมือนจะบอกเล่าเรื่องของพรหมลิขิตเล่นตลก
ที่ชักพาคนสองคนให้พบเจอ พลัดพราก คิดถึง และพบกันอีกครั้งหนึ่ง
ในขณะที่เมื่อนำขึ้นจอใหญ่
หนังกลับเลือกที่จะไม่ยึดกอยู่กับแก่นแกนของบทประพันธ์เดิม
หากกลับเลือกที่จะเล่าถึง
คนสองคนที่โดนพรหมลิขิตเล่นงาน
ชายหนุ่มเคยพบหญิงสาวมาแล้วเมื่อครั้งยังเด็ก
แอบชอบกันระหว่างการไปทัศนศึกษาครั้งหนึ่ง
แล้วจบลงไปพร้อมวัยเยาว์
สิบสามปีผ่านไป
พรหมลิขิตชักพาทั้งคู่ให้มาอยู่ใกล้กัน
คนหนึ่งเอาแต่เลี้ยวซ้าย ส่วนอีกคนเอาแต่เลี้ยวขวา
ตามหากันและกันกลางผู้คน
พวกเขาพบกันอีกครั้งในสถานการณ์เดิม
ก่อนที่พรหมลิขิตจะเล่นตลกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พรากพวกเขาออกจากกันทั้งที่อยู่ใกล้กันแค่เอื้อมมือ
สิ่งที่ยึดโยงทั้งคู่ไว้ มีเพียงเลขประจำตัวครั้งเป็นนักเรียน
กับหมายเลขโทรศัพท์ที่ลบเลือนไปตามแรงฝน
ทั้งคู่คล้ายคลึงกัน
ติดอยู่ในโลกที่พวกเขาอาศัยอยู่เพียงลำพัง
ทำงานที่อาจจะเป็นงานที่รัก แต่ก็ไม่ใช่อย่างที่คาดหวัง
ทั้งคู่แทบไม่มีเพื่อน(แม้แต่คนดูก็ไม่รู้จักชื่อพวกเขา รู้แต่หมายเลขประจำตัว)
กับผู้คนที่เข้ามาในชีวิต
พวกเขาก็ไม่เคยเปิดใจยอมรับ
เอาแต่มองหากันอย่างเงียบเหงา
เอาเข้าจริงแล้วดูเหมือนสิ่งที่หนังอยากจะบอกคือ
มันเป็นเรื่องของคนสองคนที่เอาแต่-ยึดติดอยู่กับพรหมลิขิต -
และโดนพรหมลิขิตเล่นงานกันจนสะบักสะบอม
ฉากสำคัญที่ทั้งคู่เห็นรูปถ่ายที่มีกันและกันอยู่ในทุกหนทุกแห่ง (ซึ่งหนยิบยกมาจากภาพในหนังสือภาพอีกที)ทั้งคู่ตกใจ
เมื่อพบว่าทั้งๆที่ตามหากันมาแสนนานแต่กลับไม่เคยพบเจอ
จนอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเพียงแค่ทั้งคู่มองดูผู้อื่นสักเล็กน้อย
อาจไม่ต้องเจ็บปวดเพราะพรหมลิขิตก็เป็นได้
ซึ่งจะว่าไปแล้ว
763092 และ 784533 ใช่หรือไม่ที่เป็นตัวแทนของหนุ่มสาวของอยุคสมัย
การให้ตัวเอกเป็นนักดนตรีกับ นักแปลกวี
ส่วนหนึ่งดูเป็น ความโรแมนติกเพราะมันเป็นเสมือนอาชีพที่หนุ่มสาวใฝ่ฝัน (ฉากเดี่ยวไวโอลินและอ่านบทกวีถูกถ่ายทอดให้ออกมาดูดีมากๆ)
แต่หากมองจากมุมกลับ
มันคือมายาคติที่หนุ่มสาวในยุคสมัยของเรายึดติด (หรือถูกหล่อหลอมให้ยึดติด)
เป็นภาพโรแมนติกที่ไม่มีอยู่จริง
และบางทีอาจเพราะเราต่างยึดโยงอยู่กับมายาคติมากมายเกินไป
เราจึงมองไม่เห็นเลยว่าที่แท้แล้ว
คนเหงาสองคนนี้คือคนที่ไม่มีเพื่อนเลยสักคน ปิดขังตัวเองไว้ในโลกภายใน
ที่ไม่อาจออกมาได้
ในขณะที่ตัวละครอีกสองตัว(ซึ่งหนังเพิ่มจากหนังสือภาพ)
คือเด็กสาวร้านอาหารจานด่วนกับคุณหมอก๊องๆ(หลายๆฉากอ้คุณหมอนี่ดูคุกคามพิลึก)ที่กล้ารักกล้าแค้น
หลายคนมองว่านี่เป็นการเติมบทประพันธ์จนเลอะเทอะ(เพราะทั้งคู่ได้เล่นมุขบ่อย และขโมยซีนแหลกจะพระนางสุดติ๋มทั้งคู่)
แต่ในส่นหนึ่งที่แท้แล้วทั้งคู่กลับเป็นตัวแทนของผู้คนที่จะอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างเป็นสุข
ในบางมุมพวกเขาอาจดูร้ายกาจ บ้าบอ
แต่มนุษย์เราก็เป็นแบบนี้
ที่สำคัญคือการกล้ารักกล้าแค้นของเขาทั้งคู่
และการไม่ปิดขังตัวเองไว้ในโลกงดงาม(ที่อาจไม่มีอยู่จริง)
ทำให้ทั้งคู่ในที่สุดก็ตกหลุมรักกัน(แม้จะง่ายไปหน่อย)
รวมไปถึงคู่ชายแก่ หญิงชราเจาของบ้านเช่าของทั้งคู่
ซึ่งในส่วนนี้
ดูเหมือนหนังจะบอกกับเราว่า
โลกนี้นั้นล้วนเต็มไปด้วยพรหมลิขิต
แต่การยึดติดกับพรหมลิขิตจนไม่เปิดตามอง
อาจทำให้เราโดนพรหมลิขิตเล่นงานจนสะบักสะบอมก็เป็นได้
.............................................
น่าเสียดายอยู่หน่อยที่ในที่สุดแผ่นดินไหวในตอนท้ายเรื่อง
จะทำให้ความเข้มข้นของการโดนพรหมลิขิตเล่นงานลดน้อยถอยลงไปจนเกือบหมด
เหมือนกับท้ายที่สุดพรหมลิขิตก็เลิกเล่นตลก
และเปลี่ยนความไม่เที่ยงแท้(ที่งดงามยิ่งกว่า)ไปสู่ความเที่ยงแท้
(สวนทางกับบทกวีบทโปรดของนางเอก)
...............................................

และเราค้นพบว่า
โลกนี้ล้วนเต็มไปด้วยพรหมลิขิต
มีคนมากมายที่เกิดมาเพื่อใครสักคน
เรารอคอยกันและกันอยู่
แต่ใช่จะต้องมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อรอคอย
บางทีแค่เพียงเลิกรอ
พรหมลิขิตอาจมาปรากฏตรงหน้าโดยที่เราไม่คาดฝันก็เป็นได้

---------------

โดย filmsick
http://filmsick.exteen.com/

Jeux d'enfants - Love me if you dare (2003) : รักแท้หรือแค่เกมส์

2007-10-02T04:05:00.001+07:00

Jeux d'enfants - Love me if you dare (2003)
พึ่งได้ดูจบไปเมื่อกี้อีกแล้ว
จบด้วยความรู้สึกที่อึ้ง ทึ่ง แล้วก้อ อะไรกันเนี่ย

ปกติ เป็นคนชอบดูหนังฝรั่งเศสมากคับแต่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูนัก
ที่ชอบเพราะว่ามันจะมีเอกลักษณ์ ภาพเก๋ พล้อตเรื่องแปลก ตัวละครเพี้ยนดี ไม่เหมือนใคร เช่นเรื่อง Amelie เนี่ยคับ ชอบมาก
แต่พอดูหนังเรื่องนี้จบลง มันมึนเหมือนกันนะคับ

หนังเรื่องนี้ไอเดียแปลกดี เรื่องราวเริ่มที่ จูเลี่ยน และ โซฟี เด็ก(ที่ดูเหมือนจะ)ปกติทั้งสองคนโคจรมาเจอกัน โซเฟียที่มักจะถูกเพื่อนรังแก และจูเลี่ยนผู้ซึ่งมีแม่ที่กำลังจะตาย
ทั้ง2มาคบกันและเริ่มเล่น"เกมส์" โดยใช้กล่องสังกะสีเป็นตัวกลาง ใครถืออยู่อีกฝ่ายก็จะท้าว่ากล้าทำ....หรือไม่ แล้วกล่องก็จะสับไปมาระหว่าง2ฝ่าย
เกมส์ของทั้งสองคนเริ่มตลกร้ายขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับไม่มีใครจะยอมใคร

ป๋มนั่งดูด้วยความรู้สึกมึนงงกับคนทั้งคู่ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนสองคนที่รักกัน
Tell me that you love me first because I'm afraid that if I tell you first you'll think that I'm playing the game.
"บอกว่ารักฉันก่อนสิ เพราะฉันกลัวว่าถ้าฉันพูดมันออกมาก่อนเธอจะคิดว่ามันคือเกมส์"
นี่คือสิ่งที่โซเฟีย ไม่เคยบอกจูเลี่ยน หรือว่า ที่จูเลี่ยน ตะโกนบอกรักเธอ ตอนเธอนั่งอยู่บนรถเมล์ โซเฟียก้อไม่ได้ยินเช่นกัน

จนในที่สุดเกมส์ก้อร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความสัมพันธ์ทั้งคู่ก็จมดิ่งสู่ความร้าวฉานทั้งที่ลึกๆทั้งคู่รักกันอย่างสุดซึ้ง
มีหลายอย่างที่การกระทำเรียกว่า ไม่มีเหตุผลเลยด้วยซ้ำ แต่ทั้งสองคนก้อยังดึงดันที่จะทำ

ผมนั่งดูด้วยความรู้สึกที่ว่า ทั้งสองคนนี้เสพติดเกมส์ที่ตัวเองคิดขึ้นมา ไม่เคยหยุดที่จะคิดถึงมันเลยด้วยซ้ำไป
จนกระทั้งคำท้าทายที่ว่า ทั้งคู่จะไม่พบกัน 10 ปี

เวลาสิบปีทั้งคู่ไม่เคยลืมกันเลย แน่นอนว่า ไม่เคยลืมเกมส์นั่นด้วย

Sophie was back in the game! Pure, raw, explosive pleasure! Better than drugs, better than smack! Better than a dope-coke-crack-fix-shit-shoot-sniff-ganja-marijuana-blotter-acid-ecstasy! Better than sex, head, 69, orgies, masturbation, tantrism, Kama Sutra or Thai doggy-style! Better than banana milkshakes! Better than George Lucas's trilogy, the muppets and 2001! Better than Emma Peel, Marilyn, Lara Croft and Cindy Crawford's beauty mark! Better than the B-side to Abbey Road, Jimmy Hendrix and the first man on the moon! Space Mountain, Santa Claus, Bill Gates' fortune, the Dalai Lama, Lazarus raised from the dead! Schwarzenegger's testosterone shots, Pam Anderson's lips! Woodstock, raves... Better than Sade, Rimbaud, Morrison and Castaneda! Better than freedom, better than life!

นี่คือความรู้สึกของจูเลี่ยน เขารอให้เธอกลับมาในเกมส์ ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกซะอีก

ตอนจบของหนังเรื่องนี้พาป๋มอึ้งไปหลายนาที มันบีบหัวใจมากเลยนะ
นั่นคือสิ่งที่ทั้งสองคนเลือกจริงๆหรอ

แต่พอนั่งคิดต่อไปว่า ชีวิตของทั้งคนจะเป็นอย่างไรหลังจากนี้ ถ้าทั้งคู่ได้แต่งงานกัน
จะ Happy Ending เหมือนหนังรักทั่วไปรึป่าว ผมนึกไม่ออกจริงๆ

เพราะฉะนั้นนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เหมาะสมแล้ว สำหรับทั้งสองคน
แต่มันทรมานคนดูอย่างผมซะจริงเชียว

Dust in the wind : เราผองล้วนเพียงฝุ่นผงในสายลม

2007-09-03T09:18:00.000+07:00

I close my eyes, only for a moment, and the moment's gone
All my dreams, pass before my eyes, IN curiosity
Dust in the wind, all we are is dust in the wind
Same old song, just a drop of water in an endless sea
All we do, crumbles to the ground, though we refuse to see

Dust in the wind, All we are is dust in the wind

Don't hang on, nothing lasts forever but the earth and sky
It slips away, and all your money won't another minute buy

Dust in the wind, All we are is dust in the wind
Dust in the wind, Everything is dust in the wind

=======================================

แปะไว้ก่อนเดี๋ยวมาเขียนทีหลังนะคับ แหะๆ

อ่านปากของฉันนะว่า....

2007-08-23T05:48:00.000+07:00

codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab
#version=6,0,29,0" width="210" height="147">

quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"
type="application/x-shockwave-flash" bgcolor="#000000">

เคยไหมบางทีที่เธอต้องการพูดอะไรออกไป
เคยไหมบางทีคำพูดมันไม่ยอมตรงกันกับใจ
ทั้งที่พยายาม และไม่ว่าจะเตรียมตัว สักขนาดไหน

เหมือนฉัน บางทีกำลังเผชิญหน้าความเป็นจริง
และถึงแม้ข้างในพยายาม พูดออกไปให้หมดทุกสิ่ง อย่างที่ตั้งใจ

แต่มันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยสักเท่าไหร่
เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก็หายไป

อ่านปากของฉันนะ ว่า ... อยากจะพูดอีกครั้ง ว่า ...
และจะเป็นอย่างนี้กับเธอ ไม่ว่านานสักเท่าไหร่
ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ
ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ ... ตลอดไป

ฉันรู้ดีว่าบางที มันก็ดูเหมือนน่ารำคาญ
แต่ฉันจะพยายามที่จะพูดออกไปให้หมดทุกสิ่ง ให้หมดทั้งหัวใจ

แต่ว่ามันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยสักเท่าไหร่
เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก็หายไป

อ่านปากของฉันนะ ว่า ... อยากจะพูดอีกครั้ง ว่า ...
และจะเป็นอย่างนี้กับเธอ ไม่ว่านานสักเท่าไหร่
ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ
ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ ... ตลอดไป

แต่ว่ามันก็เหมือนเคย ไม่ว่าจะเปิดเผยสักเท่าไหร่
เมื่อต้องพูดคำนั้น เสียงฉันมันก็หายไป

อ่านปากของฉันนะ ว่า ... อยากจะพูดอีกครั้ง ว่า ...
และจะเป็นอย่างนี้กับเธอ ไม่ว่านานสักเท่าไหร่
ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรักใคร ไม่ต้องห่วงว่าฉันเปลี่ยนหัวใจ
ฉันจะเป็นอย่างนี้ จะ ... ตลอดไป

จะย้ำด้วยคำๆ นี้ ว่ารักเธอ ไม่ยอมรักใคร
=====================
รักเธอ
โต๋ - ศักดิ์สิทธิ์ เวชสุภาพร

คนไม่พิเศษ : Someone Not So Special

2007-08-23T04:56:00.000+07:00

Get this widget

Track details

มีคนๆ หนึ่งที่ไม่ได้ดีพร้อมทุกอย่าง
และยังเป็นคนไม่ค่อยน่าสนใจ
เขาไม่ได้ทำอะไรที่ดูมีความหมาย เป็นแค่คนหนึ่งคน

หน้าตาก็ธรรมดาค่อนข้างไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงามอย่างคนไหน
และยังเป็นคนที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ ไม่ๆ สักอย่าง

แต่ที่คนนี้เขามีคือความรัก ความรักที่ยิ่งใหญ่
ถ้าหากว่าเขามอบให้กับใคร เขาให้ตลอดกาล

คำถามก็คือเธออยากชอบคนไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงามอยู่บ้างไหม
เพราะคนๆ หนึ่งที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ
หลงรักเธอมานานแล้ว

แต่ที่คนนี้เขามีคือความรัก ความรักที่ยิ่งใหญ่
ถ้าหากว่าเขามอบให้กับใคร เขาให้ตลอดกาล

คำถามก็คือเธออยากชอบคนไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงามอยู่บ้างไหม
เพราะคนๆ หนึ่งที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ
หลงรักเธอมานานแล้ว

คำถามก็คือถ้าอยากชอบคนไม่พิเศษ
ไม่ค่อยสวยงามอย่างคนไหน
เพราะมีคนหนึ่งที่ไม่ค่อยมีความมั่นใจ
มาขอรักเธออยู่ตรงนี้

ถ้ามีคนหนึ่งที่ดูไม่ค่อยน่าสนใจ
มาขอรักเธอจะยอมไหม

=============
คนไม่พิเศษ
โต๋ ศักดิ์สิทธิ์

A Cinderella Story (2004) : ความรักของนางซินบนโลกไซเบอร์

2007-08-17T09:17:00.000+07:00

เมื่อคืนนั่งดู A Cinderella Story (2004)
ดูไปดูมาคิดว่าหนังช่างเหมาะกับความรักบนโลกไซเบอร์มากมาย
เพราะอินเตอร์เนตเข้ามามีบทบาทกับเรื่องนี้มากเลยอ่ะคับ
จะขอแจกแจงด้วยสามประโยคที่ปรากฏในหนังนะคับ

==ป๋มเอาคำพูดมา rearrange ความคิดใหม่นะคับ ใช้คำพูดเป็น Theme ความคิด มิใช่บทหนังนะคับ ถ้าอยากรู้เรื่องทั้งหมดต้องไปดูเองนะคับ==

ประโยคแรก ซินเดอเรลล่า เธอพูดเกี่ยวกับชีวิตว่า

Sometimes, fantasies are better than reality.

บางครั้งจินตนาการมันดีกว่าชีวิตจริง

บางทีโลกที่ถูกสร้างขึ้น มันช่วยหล่อเลี้ยงใจคนได้เหมือนกันนะ

ประโยคที่สอง เธอพูดถึงความสัมพันธ์ทางอินเตอร์เนตของเธอกับเจ้าชาย

Maybe this whole relationship is just better off in cyberspace.

บางทีความสัมพันธ์ทั้งหมดให้หยุดอยู่ในไซเบอร์สเปซจะเป็นการดีกว่า

นั่นเป็นเพราะ เมื่อความสัมพันธ์มันเริ่มชัดเจนขึ้น
การแสดงตัวตนที่แท้จริง เริ่มมีปัญหา เพราะภาพของเธอที่ถูกสร้างมามันสวยงาม (ไม่ใช่ว่ามันไม่จริงเพียงแต่ว่า นั่นไม่ใช่ทั้งหมดของตัวเธอ)
ในเรื่องเธอคิดว่าเธอเป็นแค่ anybody ไม่ใช่ somebody
เธอเป็นแค่ สาวเสริฟ (ทั้งที่ในความเป็นจริงเป็นลูกเจ้าของร้านที่โดนกดขี่)
แต่ว่ามันสำคัญจริงหรือป่าว เธอลืมไปรึป่าวว่าที่เค้าชอบเธอเพราะอะไร
เค้ายังไม่เคยเห็นหน้าเธอด้วยซ้ำ

ประโยคสุดท้าย เป็นประโยคที่โดนมากเป็นพิเศษ
เธอพูดใส่หน้าเจ้าชายของเธอว่า

Waiting for you is like waiting for rain in this drought, useless and disappointing.

การรอคอยคุณก้อเหมือนกับรอฝนตกหน้าแล้ง ไร้ประโยชน์และน่าผิดหวัง

จริงๆประโยคนี้นางเอกพูดกับพระเอกถึงการยอมรับตัวตน
แต่ในขณะเดียวกัน เราจะมองกลับมาว่า
การรอคอยความรักหรือเจ้าชายในฝันแบบที่เรากำลังพูดกันอยู่
บางทีมันก็ไร้ความหมายและไร้ทิศทาง

อย่าลืมว่า ที่ซินเดอเรลล่าได้พบกับเจ้าชาย ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าชายมาหาเธอที่ในครัว
หากแต่เธอไปงานเลี้ยงต่างหาก เธอมีความกล้าที่จะออกไป
ที่สุดแล้ว เธอถึงได้เจ้าชายมาครอง

You'll Be In My Heart : ยังคงอยู่ในหัวใจ

2007-08-14T04:29:00.001+07:00

Phil Collins
You'll Be In My Heart

Come stop your crying
It will be alright
Just take my hand
Hold it tight
I will protect you
From all around you
I will be here
Don't you cry

For one so small
You seem so strong
My arms will hold you
Keep you safe and warm
This bond between us
Can't be broken
I will be here
Don't you cry

'Cause you'll be in my heart
Yes, you'll be in my heart
From this day on
Now and forever more

You'll be in my heart
No matter what they say
You'll be here in my heart
Always

Why can't they understand
The way we feel
They just don't trust
What they can't explain
I know we're different but
Deep inside us
We're not that different at all

And you'll be in my heart
Yes, you'll be in my heart
From this day on
Now and forever more

Don't listen to them
'Cause what do they know?
We need each other
To have, to hold
They'll see in time
I know

When destiny calls you
You must be strong
I may not be with you
But you've got to hold on
They'll see in time
I know
We'll show them together

'Cause you'll be in my heart
Believe me you'll be in my heart
I'll be there from this day on
Now and forever more

Oh you'll be in my heart
No matter what they say
You'll be here in my heart
Always

Just look over your shoulder
Just look over your shoulder
Just look over your shoulder

I'll be there always

วันนึงเมื่อนานมาแล้ว ในขณะที่ฟังเพลงนี้อยู่
น้ำตามันไหลออกมาแบบไม่รู้ตัว

เพลงนี้มันโดนใจ
นับจากวันนั้น จนถึงวันนี้
ในวันที่ผมอยากจะร้องให้
ในโลกที่แตกต่าง แค่มีใครสักคนที่คอยอยู่เคียงข้าง
ไม่ต้องไปสนใจใครทั้งนั้น แค่เรามีกันและกัน
จากนี้และตลอดไป...

Closer (2004) : เมื่อความรักไม่เคยพอ...When Love is Not The Answer

2007-08-09T06:42:00.000+07:00

If you believe in love at first sight, you never stop looking.

หากคุณเชื่อในรักแรกพบ คุณก็จะไม่หยุดไขว่คว้าหามัน

Tagline จากภาพยนตร์เรื่อง Closer ครับ
หากได้ดูหนังเรื่องนี้ และเห็นฉากเปิดเรื่อง (รอโหลดวีดีโอ สักครู่นะคับ)
จะเข้าใจความหมายของ Love at first sight อย่างง่ายดาย

ตอนที่ี้ แดน เจอกับ อลิส ครั้งแรก บนถนน (พร้อมเสียงเพลงบัลลาดนุ่มๆ ของ
Damien Rice and Lisa Hannigan - The Blower's Daughter ที่มีเนื้อความว่า I can't take my eye off you ซ้ำไปมาไม่รู้กี่รอบ แต่ป๋มไม่เบื่อที่จะฟังเลย ให้ตายเหอะ)
แน่นอนว่า ต่อมาทั้งคู่ต้องรักกัน

และเมื่อได้เห็นเรื่องราวทั้งหมด
เราจะรู้ว่า
รักแรกพบ มิใช่คำตอบสุดท้าย
หากเรายังไม่รู้จักคำว่า พอ

และ ท้ายที่สุดแล้ว
ผู้ชายอย่าง แดน ก้อได้รับสิ่งที่เค้า สมควรจะได้รับ
นั่นคือ เค้าไม่เหลือใครเลย ไม่ว่าจะเป็น อลิส ที่เหมือนเป็น รักแรก(รึป่าวไม่รู้) หรือว่า แอนนา ผู้หญิงอีกคน ที่สวยและเหมาะสมกับเค้า

แดน เป็นคนที่เริ่มเกมส์ ทุกอย่าง
แต่ ขอโทษที คนจบเกมส์ ไม่ใช่เขา
และ สุดท้าย เขาก็ไม่เหลือใคร

และ ยิ่งได้เห็นตอนจบของเรื่อง
ยิ่งแอบสะใจเล็กๆ
เมื่อ อลิส เดินไปบนท้องถนน แล้วมีแต่สายตาผู้ชายหันมองเธอ (แน่นอนพร้อมกับบทเพลงเดิม ที่มีเนื้อความว่าI can't take my eye off you ซ้ำไปมา อิอิ)
ทำให้มานึกย้อนว่า
นั่นคือ รักแรกพบ ระหว่างคนสองคนจริงรึป่าว หรือว่า เธอสวยซะจนสายตาทุกคู่ ต้องหันไปมอง

หรือว่า
ที่จริงแล้ว
คำถามครับ
รักแรกพบ หรือที่เราเรียกว่า Love at first sight มันไม่เคยมีอยู่จริงกันแน่

+++++
แอบเขียนไว้นานแล้วครับ หนังตั้งแต่ปี 2004
แต่พึ่งมีโอกาสได้มาดูเมื่อไม่นานนี้เอง
จริงๆ ทุกตัวละครมีบทบาทที่น่าสนใจทุกตัวนะครับ
แต่ที่เขียนถึง ตัวละครที่ชื่อ แดน คนเดียว
เพราะ เป็นตัวที่สะดุดและสะใจกะจุดจบที่สุดครับ

สนุกดีนะคับ หนังที่เหมือนกับเรานั่งดูละครเวทีบนแผ่นฟิลม์ เก๋ดีคับ
ไม่รู้ว่าตั้งใจให้มีกลิ่นอายละครเวที หรือว่า ลบกลิ่นเวทีให้หมดไปไม่ได้กันแน่
แต่ที่รู้ๆคือ สี่คนที่มาสวมบทบาท ทำหน้าที่ได้ดีมากคับ ชอบๆ บทพูดก้อเท่ห์ซะจน ไม่รู้ว่าบางประโยคคนเดินถนนแบบเราๆจะพูดแบบนั้นรึป่าว
แต่ก้อ เฉียบขาดดีคับ ชอบๆ อิอิ
+++++

The letter : จดหมายรัก

2007-08-09T06:28:00.000+07:00

เดอะเลตเตอร์ จดหมายรัก (2004)

ชื่ออังกฤษ The Letter
ประเภท Drama / Romance
วันที่เข้าฉาย 24 มิถุนายน 2547

กำกับโดย ผอูน จันทรศิริ
เขียนโดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี
นำแสดงโดย
อรรถพร ธีมากร ... ต้น
แอน ทองประสม ... ดิว
สุพิชญา จุลวัฒฑะกะ ... เกด

The letter จบลง
ไม่มีน้ำตาสักหยด ไหลออกมาเลยคับ ทิชชู่เลยไ่ม่ได้ใช้เลย อิอิ
ไม่ใช่หนังไม่ดีนะคับ แต่สงสัยศรัทธาเรื่องความรักของผมคงหายไปเยอะเลยทีเดียว
ในช่วงต้นเรื่องผมรู้สีกว่า
มันไม่ใช่ความรักแบบพรหมลิขิตหากแต่ มันเป็นความรักเรียบๆง่ายๆ ธรรมดาของคนสองคน
อาจจะเรียกได้ว่า เป็นหนุ่มบ้านนากับสาวชาวกรุงคงไม่ผิดนักนะคับ

แต่เมื่อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ
ผมนั่งดูพร้อมกับคำถามตลอดเรื่องว่า
จะมีใครสักคนรักผมได้ขนาดนี้ไหม
หรือว่า
ตัวของผมเองจะรักใครสักคนได้ขนาดนี้ไหม

สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกจริงๆกับหนังเรื่องนี้
นอกจากการแสดงอันยอดเยี่ยมของ แอน ทองประสมแล้ว
คือจดหมายตามชื่อเรื่องนั่นแหละคับ

ในช่วงเวลาที่อีกชีวิตหนึ่ง ไม่มีแม้แรงที่จะมีชีวิตต่อไป
หากแต่มีจดหมายที่ส่งมาจากคนรักที่เสียชีวิตไปแล้ว
โรแมนติกนะครับ ในเวลาที่เลวร้ายที่สุด
กลับมีสิ่งที่คอยหล่อเลี้ยงใจ ไม่ให้มันแตกดับตามกันไป

สุดท้ายแล้ว
เวลาและชีวิตใหม่ได้ช่วยเยียวยา
ให้อีกชีวิตที่ใจแหลกสลายไปแล้วมีกำลังที่จะใช้ชีวิตต่อไป.....

วันหนึ่งคนเราก็ต้องเติบโต - When will I grow up?

2007-08-09T05:53:00.000+07:00

บางครั้ง
คนบางคนที่หายไปนานแล้ว
ไม่นึกว่าจะได้พบอีกแล้ว
แต่ใจยังคงคิดถึงเสมอ
ก็กลับเข้ามาในชีวิต

บางครั้ง
เรามักไปแอบหลงชอบ
บางคน คนที่ไม่สมควรจะไปชอบ
เพราะเขามีเจ้าของแล้ว
แต่ใจเราก้อผูกพันธ์จนยากจะถอนตัวออกมา

บางครั้ง
เมื่อมีคนดีๆผ่านเข้ามาในชีวิต
แล้วบอกว่า ชอบเรา อย่างเปิดเผย
แต่ใจเรากลับวิ่งหนี

บางครั้ง บางขณะเวลา
เราปล่อยสิ่งดีๆผ่านไป
แล้วกลับเลือก
สิ่งที่ไม่มีตัวตน
ให้ใจมันเจ็บเล่นๆ

ชีวิตคนมันแปลกประหลาด
หรือว่า
มันชอบทำร้ายตัวเอง

ได้ยินพี่คนหนึ่งบอกว่า
ไม่มีผิดที่ ผิดเวลาหรอก แต่เวลาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์

ผมได้นั่งคิดว่า
เวลาที่สมบูรณ์ที่ว่า
อาจจะหมายถึง เวลาที่เราไม่มีใคร
เวลาที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีใครกระมั้ง

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า
วันหนึ่ง ความคิดของผมจะเปลี่ยนไป
พร้อมกับ เวลาที่สมบูรณ์ที่จะมาถึง

โรงเรียนประจำ เพื่อนคนแรก เซนต์เซย่าและดราก้อนบอล - Broading School, First Friend, Saint Seiya and Dragon Ball (TAG)

2007-02-23T12:17:00.000+07:00

ได้รับ Tag ให้พูดถึงเรื่องราวในชีวิต 5 เรื่องจากเพื่อนที่ผมก็รู้ว่าใคร เหอๆๆๆ
จะค่อยๆเขียนนะครับ อยากจะลำดับเรื่องราวตั้งแต่เด็กขึ้นมานะครับ

เริ่มเลยนะครับ

เรื่องที่ 1 โรงเรียนประจำ เพื่อนคนแรก เซนต์เซย่าและดราก้อนบอล
เมื่อสมัยยังเล็กเป็นเด็กน้อยผมได้ย้ายโรงเรียนสองครั้งเนื่องจากคุณพ่อของผมต้องย้ายบ่อยตามประสาอาชีพรับราชการ
สาเหตุที่ผมต้องจำเป็นไปเรียนประจำนั้น อย่างแรกเลยคือเนื่องจากการเดินทางบ่อยๆของพ่อผมในเวลานั้น
ประเด็นถัดมาคือ เนื่องจากคุณแม่ของผม ประทับใจคนๆนึงมากซึ่งผมก็จำไม่ได้แล้วว่าเขาเป็นใคร รู้แต่ว่า ผู้ชายคนนี้เนี้ยบมาก ทุกกระเบียดนิ้ว แม่ผมเล่าว่า ขนาดกางเกงในพี่แกยังรีดเลย (น่ากลัวมากๆ)แต่ตอนนี้แม่ผมคงเสียใจน่าดูเพราะลูกชายคนนี้ ซกหมกและไม่มีระเบียบเอาซะเลย ให้ตายเหอะ แต่อยากไรก็ตามการไปอยู่โรงเรียนประจำของผมไม่เคยน่าเบื่อเลยและไม่ทำให้ผมเคยรู้สึกขาดเลย(ถึงแม้ว่าอาจจะมีแอบ เหงาและ เศร้าบ้าง)

เข้าเรื่องเลยดีกว่า
ผมยังจำวันแรกที่ไปโรงเรียนประจำทั้งสองที่ได้เลย
ภาพแรกของที่แรกมันรางเลือนมากๆ จำได้แค่ว่า แม่ผมเตรียมเสื่อผ้าไปหลายชุดมากเลยแต่ไม่สามารถให้ผมใช้ได้เนื่องจาก ที่นี่เค้ามีชุดสำหรับนักเรียนประจำ จำได้ว่ามันเหมือนชุดนักเรียนมาก ต่างกันแค่สีเสื้อ (นี่ยังดีนะครับ อีกที่นึงต่อมา ชุดเหมือนเด็กตามสถานสงเคราะห์มาก เหอๆๆ)อ้อ อย่าพึ่งไปคิดนะครับว่าผมไปอยู่โรงเรียนหรูๆ ไม่ใช่นะครับ โรงเรียนธรรมดานี่แหละ
โรงเรียนแรกนี้เป็นโรงเรียนคริสต์ครับ ความทรงจำเรื่องเพื่อนที่นี่มันแทบไม่มีเลย อาจจะเป็นเพราะตอนนั้นผมเด็กมากๆ
ความทรงจำในที่แห่งนี้ อบอวลไปด้วยความสนุกแบบเด็กๆและจินตนาการ จำได้ว่าผมมีกลุ่มเพื่อนที่สนุกมากๆ มีพี่คนนึงชอบการแสดงมากๆ ชอบกำกับละคร ผมได้ไปเล่นละครของแกบ่อยๆ แกจะชอบเล่นเป็นผุ้กำกับ มีเพื่อนๆร่วมเล่นมากมาย เรื่องนึงที่จำได้คือ ไซอิ่ว จำได้ว่าไปแสดงหลังเวทีโรงเรียน สนุกมากเลย มีคนอื่นมาดูก็ขำๆกัน จะว่าไปหน้าเวทีผมก็ได้แสดงบ่อยๆ ตอนเด็กๆมักไม่คิดอะไร ใครให้แสดงอะไรก็ทำตามที่บอก พอโตขึ้นมาผมกลับเป็นคนขี้อายมากเลย พอจะให้แสดงอะไรแบบนี้ผมจะหนีลูกเดียวเลย
อีกอย่างที่จำได้คือเพื่อนคนนึงครับ ตัวเล็กๆ ชอบเดินตามผมต้อยๆ เขาจะขำๆนิดนึง พูดจาหน่อๆหน่อย แต่ผมกลับชอบจะอยุ่กับเขาเพราะดูไม่มีพิษมีภัยดี

อ้อ ตอนที่ผมเรียนที่นี่ผมชอบเวลาที่ต้องไปโบสถ์มากเลยครับไม่รู้ทำไม แล้วอีกคนที่ผมจำได้ดีคือ ซิสเตอร์ท่านนึงครับ ท่านเคยบอกว่าแม่ผมครั้งหนึ่งว่า เด็กอย่างผมเนี่ย เลี้ยงยาก เลี้ยงให้ดีก็ดีไปเลย เลี้ยงไม่ดีระวังจะเสียคน โห ผมชอบนะ ซิสเตอร์พูดแบบนี้ ดูเราไม่เหมือนใครดี ฮ่าๆๆๆ ตอนนั้นผมดื้อนะ แต่เป็นดื้อแบบเงียบๆ เก็บความคิดที่สงสัยไว้ในใจตลอด มีอยู่วันนึงขณะที่เราสวดมนตร์อยู่ในโบสถ์ แล้วผมง่วงมากจำได้ว่า ซิสเตอร์หยิกผม เจ็บมากเลย ท่าจะเจ็บจริงๆ เพราะว่าผมจำได้ถึงเดี๋ยวนี้เลย สิ่งที่ผมไม่เคยลืมเลยถึงแม้ว่าผมจะจำหน้าแกไม่ได้แล้ว ซิสเตอร์คนนี้ก็คอยดูแลผมอย่างดีทุกเรื่อง คอยบอกผมเสมอว่าผมต้องทำตัวอย่างไร ผมรักซิสเตอร์มากเลย ไม่ว่าตอนนี้ท่านจะอยู่ที่ไหนผมเชื่อว่า ท่านจะได้รับการคุ้มครองและมีความสุขในที่งดงามแน่ๆเลยครับ

ต่อมาโรงเรียนที่สองนะครับ ที่นี่แตกต่างจากโรงเรียนแรกอย่างสิ้นเชิง เป็นโรงเรียนมีชื่อประจำจังหวัดนั้นเลยนะครับ แต่คุณภาพชีวิตผิดกันมา ฮ่าๆๆๆๆ แต่เชื่อเถอะ มีเรื่องราวที่ดีมากมายเกิดขึ้นที่นี่ to be continued...

(ป.ล.ยังไปไม่ถึงไหนเลย เหอๆๆ พอจะเขียนแล้วภาพความทรงจำมันออกมาไม่หยุดหย่อนเลยต้องพักเพื่อลำดับเรื่องราวขอสักครู่นะครับ)

วันที่ท้องฟ้าเปลี่ยนสี - When the sky changes its colours

2007-02-15T13:59:00.000+07:00

ขณะนี้เวลาตีสี่กว่าๆ
ดึกมากๆ แต่ไม่รู้ทำไม ผมถึงนอนไม่หลับ
พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน
เวลานี้เป็นเวลาที่ผมต้องนอนขดตัวอย่างสบายอยู่ในผ้าห่ม
มันเหมือนกับว่ามีเรื่องที่ต้องคิดมากมายอยู่ในหัวของผม
แต่น่าแปลกที่ผมกลับพบว่า มันว่างเปล่า
ตอนนี้เหมือนมีเรื่องให้คิดมากมาย
แต่กลับไม่มีอะไรเลย

เมื่อกี้นี้เอง ผมลองออนเอ็มดู ไม่รู้เหมือนกันจะออนทำไมเวลานี้
เวลาที่ไม่มีใครแน่นอน ผมคิดเช่นนั้น
แต่เปล่าเลย
ผมเจอใครคนนึง เพื่อนคนไกลของผม
เพื่อนคนที่ผมเคยคิดถึงที่สุด
เพื่อนคนที่ผมเคยแอบยิ้มเวลามองเค้า
เพื่อนคนที่ผมเคยคิดถึง ทุกครั้งที่ผมสุขใจ หรือ เศร้าใจ
เพื่อนคนที่ผมแอบมองเค้ามาตั้งหก เจ็ดปี
เพื่อนคนไกลของผม
คิดถึง คิดถึงมาก คิดถึงที่สุด
ผมเคยบอกตัวเองแบบนั้น

ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา
อยู่ๆก็เหมือนกับว่า
เราเลิกคิดถึงกัน
ไม่ว่าด้วยเหตุผลของระยะทาง
หรืออะไรก็ตาม แต่มันเปลี่ยนไปแล้ว
ผมค่อยๆรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้อย่างเงียบๆ
แรกๆ ใจของผมเหมือนยังไม่ค่อยยอมรับยอมรับเท่าไหร่
แต่เมื่อยิ่งเพ่งคิด พิจารณาเรื่องราวต่าง
แล้วผมก็พบว่า
ไม่เฉพาะตัวเค้าเองที่เปลี่ยน
ใจผมเองก็ค่อยๆเปลี่ยนไป ทีละน้อย ทีละน้อย
ทั้งๆที่ยังไม่มีใครมาเติมเต็ม
แปลกที่ผมกลับไม่รู้สึกเศร้าใจ
กับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้เลย
แต่มันกลับเป็นความรู้สึกยอมรับซะมากกว่า
ยอมรับความจริงที่ว่า
ไม่มีเค้าอยู่ข้างๆใจผมอีกต่อไปแล้ว
หรือว่า แท้ที่จริงแล้ว
มันไม่มีตั้งแต่แรกกัน
ความรู้สึกที่ผมเฝ้าบอกกับตัวเองเสมอมา
แท้ที่จริงมันคืออะไรกันแน่

ยังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้
แต่ตอนนี้ เวลานี้
มีสิ่งหนึ่งที่ผมแน่ใจก็คือ
เรื่องราวระหว่างเรา มันเปลี่ยนไปแล้ว
แต่ชีวิตของผมยังคงต้อง ดำเนินต่อไป
ผมศรัทธาในวันใหม่เสมอครับ
ขอให้ผมและเขาโชคดี

เขียนเมื่อวันที่ 2 กุมภาพันธ์ เวลาตีสี่กว่า

เด็กชายกับห้วงเวลาอันเป็นนิรันดร์ - Being and Endless Time

2007-02-07T15:17:00.000+07:00

เรื่องมันเริ่มขึ้นในวันธรรมดาวันหนึ่ง
ขณะไปเดินเล่นกับเพื่อนคนหนึ่ง
เห็นโปสเตอร์แผ่นหนึ่งเขียนว่า
"ฉลองครบรอบสิบปี การ์ตูนเรื่องโคนัน"
อาจจะเหมือนธรรมดา
แต่ผมตกใจมากนะ
เฮ้ยย โคนันนี่สิบปีแล้วหรอ
ทำไมกรู ไม่รู้สึกเลยว่ะ
บอกตรงๆ นึกมาตลอดว่า
4-5 ปีเท่านั้น
เพื่อนผมหัวเราะ
แล้วก็บอกว่า
เออดิ มันตั้งแต่เราอยู่ ม.ปลายแล้วนะ
ผมก้อคิดแปบนึง
เออ จริงด้วยอ่ะ
ทำไมกรูไม่เคยรู้สึกเลยเนี่ย
ผมบอกเพื่อนไป
แต่ในใจผมกลับคิดคำนึง

ตั้งแต่อายุ 26 มามันเหมือนกับว่า
เฮ้ยยย นี่กรูโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนี่หว่า
ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้สึกหรือ สำเนียกได้เลย
เฮ้ยยย นี่กรูจะ 30 แล้วหรอ
เหลืออีกแค่ไม่กี่ปีเอง
จะว่าไป จะมองว่าเหลืออีกตั้งหลายปีก็คงได้
หากแต่ ช่วงนี้ผมกลับรู้สึก
และพบว่าเวลามันไหลไปไม่หยุดเลย
มันเหมือนกับพริบตาเดียว
เรามาไกลขนาดนี้เลยหรือ
สิ่งที่ผมเรียนรู้ในขณะนี้ก็คือ
เราทั้งหลายก็เพียงเศษเสี้ยวเดียวของกาลเวลาที่เป็นอนันต์

เมื่อก่อนสมัยที่เป็นเด็กกว่านี้
ผมไม่เคยรู้เลยว่า
เวลามันช่างมีค่ามากขนาดนี้
ผมปล่อยให้เวลาไหลไป ไหลไป ไหลไป แล้วก็ไหลไป
อย่างไม่หยุด
ตอนที่เป็นเด็กผมมักจะมีโอกาสเสมอ
โอกาสเรียนรู้ โอกาสสร้างสรรค์
โอกาสผิดพลาด
โอกาสเริ่มต้นใหม่
ผมมีเวลาเสมอ
"เมื่อไหร่ก็ได้น่า มีเวลาเหลือเฟือ"
นี่คือคำพูดติดปากของผม

และเวลาในขณะนั้น
ผมไม่เคยเข้าใจเลย
เวลาที่ผมดูหนังหรือการ์ตูน
ผมมักจะพบว่า
ความฝันอันสูงสุดของบรรดาตัวร้ายทั้งหลาย
คือ การมีชีวิตนิรันดร์
จะเป็น อมตะ ไปทำไม
ผมไม่เคยเข้าใจเลย
ในเมื่อคนรอบตัวเราก็ต้องตายไปหมด
เวลานั้น เราจะเหลือใคร
ผมมองว่า การเป็นอมตะ นี่เป็นความเศร้าที่ไม่มีจุดสิ้นสุด
เพราะว่า คุณจะต้องนั่งมองคนในครอบครัวของคุณ
คนที่คุณรัก ค่อยๆหายไปจากชีวิต ทีละคน ทีละคน
และอย่างน้อยที่สุด คุณจะพบกับใครสักคน
จะมีช่วงเวลาที่มีความสุข หรือความทุกข์ก็ตาม
แต่สุดท้ายก็จะกลับมาโดดเดี่ยวอีก
มันน่าเศร้านะ
แน่นอนว่า ตอนนี้ผมก็ยังคิดเช่นนั้นไม่เปลี่ยนแปลง
หากแต่ผมมองตัวร้ายที่ต้องการชีวิตอมตะ
ด้วยสายตาที่เข้าใจมากขึ้น

และขณะที่กำลังเขียนอยู่นี้
อยู่ๆก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจแบบฉับพลัน
ว่า
"นี่เป็นอาการของการกลัวความแก่ รึเปล่า"
"ไม่ใช่นะ" ผมตอบตัวเอง

ผมเพียงแค่รู้สึกว่า
ผมมีสิ่งที่อยากทำมากมายเต็มไปหมด
แต่บางอย่าง
มันผ่านและสายเกินไปเสียแล้ว
เฮ่อ นี่เอง
ที่เวลาตอนเด็กๆ เรามักจะได้ยินผู้ใหญ่พูดกันว่า
มัวแต่ปล่อยให้เวลาผ่านไป
จะมานั่งเสียใจทีหลัง
ตอนนั้นที่ฟัง
ก็ไม่ได้เคยคิดตามเลย
พอถึงตอนนี้
ผมกลับต้องพูดคำนี้ ประโยคนี้
กับคนอื่นแทนซะมั้ง หึหึหึ
นี่แหละชีวิต

หากแต่นอกจากที่จะมีคนพูดว่า
เวลาและวารี ไม่เคยรอใคร
เราเองก็ยังเคยได้ยินคำพูดที่ว่า
ไม่เคยมีอะไรสายสำหรับ การเริ่มต้น เช่นกัน
แม้ว่ายังมีบางอย่างที่ผมไม่สามารถเรียกคืน หรือทำได้แล้ว
แน่นอน ยังมีสิ่งที่รอให้ผมทำอยู่มากมาย
ผมบอกตัวเองอย่างนั้น

บทเพลงของแกะน้อย - My song

2007-02-05T15:14:00.000+07:00

สืบเนื่องจากนายอะคิตะ สหายจากบอร์ดหนังส่งต่อมาให้ หลังจากผลัดมาวันแล้วในที่สุดก็ได้เวลาซะที

กติกาคือให้เปิดเพลงจากโปรแกรมใดก็ได้
แล้วนำบทเพลงมาสอดเข้าชีวิตของตัวเอง

เริ่มเลยล่ะกัน

James Blunt - You're Beautiful

เพลงนี้ทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมาจากบทสรุปของเพลง
It's time to face the truth,
I will never be with you.

IL DIVO - All By Myself

All by myself
Don't wanna be
All by myself
Anymore
ช่างเหมือนชีวิตตัวเองช่วงที่ผ่านมา วิ่งวุ่นไปทั่ว
แต่ตอนนี้ พักใจแล้วครับ

ป๊อด โมเดิร์นด๊อก (Modern Dog)เพลงประกอบโฆษณา "One 2 Call" - ระวังหมดอายุ

Free your mind Free your soul
ความฝันไม่เคยรอใคร อย่าปล่อยให้เวลาของเราหมดไป

ตอนที่ฟังเพลงนี้ครั้งแรก โดนเลย
ปล่อยชีวิตมานานมากแล้ว คงถึงเวลาทำอะไรจริงจังซะที
ต่อไปนี้จะเลิกโลเลและรอเวลาแล้ว
ไม่งั้นคงหมดอายุเข้าสักวัน

Same Same Feat.อาภาพร - Farang Ja

เพลงนี้ช่างขำได้ใจด้วยเสียงของเจ้ อาภาพร
เนื้อหาเพลงช่างไม่มีไรสอดคล้องกัน ออกแนว Threesome นิดๆ
แต่น่ารักดี
อุ้บบบ... อยากกินฝรั่ง ฮ่าๆๆ

BLACK EYED PEAS - DON'T LIE

Nononono baby, nononono don't lie
ฮืมมม ยังจับไม่ได้ ก็แล้วไปนะน้อง
แต่เมื่อเวลานั้นมาถึง
คงต้องพูดกันยาว

Michael Buble - Home

Maybe surrounded by
A million people I
Still feel all alone
I just wanna go home
Oh I miss you, you know

ถึงแม้จะแวดล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย
บางเวลาก็ยังเหงาอยู่ดี
เมื่อไรจะมีใครสักคนสักที รอนานแล้วนะ

โก้ เศกพล อุ่นสำราญ Mr.Saxman - ภาวนา

"เพราะว่าห่างเหลือเกิน เพราะฉันอยู่แสนไกล บอกตรงๆหัวใจฉันยังหวั่น"
ฟังทุกวันจนใจมันชินซะแล้ว
ขอให้โชคดีนะ

EMINEM - LOSE YOURSELF

Look, if you had one shot, or one opportunity
To seize everything you ever wanted-One moment
Would you capture it or just let it slip?
Yo

การตัดสินใจของผมใกล้เข้ามาแล้ว
ถึงจะไม่ยิ่งใหญ่แต่จะลองดู

บี้ สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว - อยากขอสักคน (I Need Somebody)

"คนที่โทรผิดมาเมื่อวานตอนเช้า
คนที่นั่งกินข้าวติดกันเมื่อคืน
คนที่ยิ้มให้กันตรงหน้าปากซอย
ใช่หรือเปล่า ใช่หรือเปล่า

แล้วทำไมตัวเราถึงยังไม่เห็นมีใคร
แล้วต้องทนเดียวดายในใจเอาไว้ทำไม
ไม่ได้ใช้งาน ไม่ได้รักใคร ไม่มีกำลังใจที่ไหนเลย

อยากมีคนอยู่ข้างกาย สบตากัน ให้หัวใจมันเต้นแรง
เก็บไว้คิดถึงกัน เก็บไว้คิดถึงกัน"

เพลงบอกทุกอย่างไปแล้วอ่ะคับ
อยากมีบางคนสักที เฮ่อออ

SARAH BRIGHTMAN - MEMORY

Touch me, It's so easy to leave me
All alone with my memory
Of my days in the sun
If you touch me
You'll understand what happiness is
Look a new day has begun...

เพลงนี้อารมณ์แก่ๆนิดนึง
แต่มันเพราะอ่ะ ชอบๆๆ
ต่อไปนี้คงต้องลบความทรงจำที่ไม่ดีทั้งหมดไป
แล้วคงต้องเริ่มวันใหม่ได้แล้วซะที

ทำไมเขียนไปเขียนไปเขียนมา อารมณ์มันเหมือนเดิม เศร้าๆ เหงาๆ ชอบกล
แล้วจะมาเขียนต่อ ภาคสอง แล้วกันนะ

อ้อ ยังไม่รู้เลยว่าจะส่งต่อให้ใครดี
เอาเป็นว่าใครได้เข้ามาอ่าน
แล้วอยากเขียนบ้าง ก็เชิญเลยนะครับ
แล้วอย่าลืมมาบอกกันบ้าง
จะตามไปอ่าน

Seasons Change - My favorite film of the year 2006

2007-01-04T15:08:00.000+07:00

ดนตรี หรือ ความรัก
ร็อค หรือ คลาสสิค
รักครั้งแรก หรือ เพื่อนสนิท
ปล่อยวาง หรือ เล่นของสูง
...
ทางแยกที่คุณต้องเลือก

"เพราะอากาศมันชอบแปรปรวน
หัวใจก็เลยชอบปรวนแปร
SEASONS CHANGE เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย"

รายชื่อทีมงานสร้าง SEASONS CHANGE
อำนวยการสร้างฝ่ายบริหาร: ไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม บุษบา ดาวเรือง วิสูตร พูลวรลักษณ์
จินา โอสถศิลป์ ชาลอต โทณวณิก วสันต์ ภัยหลีกลี้
อำนวยการสร้าง: จิระ มะลิกุล, ประเสริฐ วิวัฒนานนท์พงษ์, เช่นชนนี สุนทรศารทูล, ยงยุทธ ทองกองทุน, สุวิมล เตชะสุปินัน
บทภาพยนตร์: อมราพร แผ่นดินทอง, นิธิวัฒน์ ธราธร,
กำกับภาพยนตร์: นิธิวัฒน์ ธราธร

เกิดคำถามขึ้นในใจผมว่า ทำไมหนังที่กรูชอบมากปีนี้เป็นหนังไทยว่ะ
ไม่รู้ทำไมไอ้หนังธรรมดามากๆ แบบนี้ถึงโดนใจผมมากก้อไม่รู้นะ
ผมไปดูหนังเรื่องนี้ในวันธรรมดาครับ แต่มันไม่ธรรมดาตรงที่...

ผมไปด้วยอารมณ์ที่เซ็งที่สุด เป็นมาสองวันแล้วนับจากเมื่อวาน(เวลาในขณะนั้น)
(ขอเท้าความนิดนึง เวลาผมเซ็งจัดชอบเข้าโรงหนังครับ
บางทีไม่มีไรทำก็ไปนั่งหลับ ก็ไม่เป็นไรนะครับไม่ว่ากันถือว่าไปผ่อนคลาย)
เมื่อวานก่อนหน้านั้นก็ไปดูมาแล้วเรื่องนึง หนังตลกครับ แต่ดันไม่รู้สึกตลกเลย
สงสัยเซ็งจัด เบื่องานโว้ย อารมณ์นั้น ฮ่าๆ

ตอนที่ดูในขณะนั้นมันไม่รู้จะดูอะไรแล้วครับ เพราะไม่คิดอยากจะดูเลย
แต่ได้เครดิตว่าหนึ่งในผุ้กำกับแฟนฉันก็โดนใจเล็กน้อยถึงปานกลาง
(ผู้กำกับกลุ่มนี้ผมว่าเป็นคลื่นลุกใหม่ที่น่าสนใจและเป็นความหวังเลยทีเดียว
สำหรับวงการหนังไทยที่หลงไปไหนสุดกู่ก็ไม่รู้ อิอิอิ)
แต่อารมณ์ในขณะนั้น ก็อารามเบื่อกะไอ้เครดิตเล็กน้อยว่า "เอ เค้าจะหากินกันด้วยประโยคนี้อีกนานไหม"
(เหอๆๆๆ ช่วงนั้นพาลไปหมด แต่เอาว่ะ ฉุกคิดขึ้นมาได้เรื่อง เด็กหอ กรุก็ชอบนี่หว่า)

โอ้โห้ แต่ในขณะที่ดูนะคับ ผมนั่งยิ้มตลอดเลย อมยิ้มทั้งเรื่อง โอ้ยยย ทำไมมันน่ารักขนาดนี้ว่ะ
มันพอดีไปหมดเลย ไม่มากเกินไป ไม่น้อยเกินไป ทุกองค์ประกอบของหนัง ทั้งภาพที่สวยงาม ดนตรีที่ไพเราะ อารมณ์ขันที่มีระดับ และที่สำคัญ เนื้อหาที่โดนใจ

โดยส่วนตัวผมเข้าใจว่าธีมของหนังแบ่งเป็นสี่ประเด็นหลักครับ : ทางแยกที่คุณต้องเลือก

1. ดนตรี หรือ ความรัก

จะเห็นว่าตั้งแต่แรกเลย ป้อม เลือกที่จะเดินทางมาในเส้นทางสายนี้ไม่ได้มาเพราะดนตรีเลย มาเพราะความรักครับ เนื่องจากแอบหลงรักผู้หญิงคนนึงมานานแล้ว แต่ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปคุยด้วย เธอชื่อ ดาว และดาวไม่เคยรู้เลยว่ามีคนคอยแอบมองเธออยู่ห่างๆมานาน ดาวเลือกที่จะเรียนต่อที่ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เมื่อป้อมได้รู้ข่าว ป้อมตัดสินใจทันทีที่จะไปเรียนต่อที่เดียวกัน จนได้ค้นพบพรสวรรค์ด้านการ ตีกลองชุดของตัวเอง (ถือว่าเป็นโชคดีของป้อมนะครับ)ในขณะที่พ่อของป้อมเข้าใจว่าลูกชายไปเรียนที่มหิดล ในสาขาเตรียมแพทย์ศาสตร์ โดยที่ป้อมเองก็ไม่กล้าบอกพ่อว่าตนเรียนทางด้านดนตรี เนื่องจากพ่อของป้อมเห็นว่าดนตรีเป็นวิชาชีพที่ไม่มั่นคง ขณะเดียวกัน ป้อมก็ได้พบกับ อ้อม ลูกสาวของเพื่อนพ่อตน ที่ถึงแม้ด้านปฏิบัติจะไม่เอาไหน แต่ความรู้ด้านทฤษฏีดนตรีเป็นเลิศ สอบเข้าโรงเรียนเดียวกัน อ้อมเข้าใจว่า ป้อมรักดนตรีเหมือนกัน จึงสัญญาจะช่วยปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

2. ร็อค หรือ คลาสสิค

ภาพยนตร์เรื่องนี้ขับเคลื่อนตัวเองด้วยความรักของป้อมนะคับจะเห็นได้ว่าป้อมได้ใช้ตัวเองขับเคลื่อนตามดาวถึงอีกสองครั้งบนแผ่นหนัง
เมื่อดาวเลือกที่จะเข้าวงออร์แคสตร้าของโรงเรียน ป้อมกลับเลือกสมัครเข้าวงออร์เคสตราของโรงเรียนแทนทั้งที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศด้านด้านตีกลองชุด และทั้งที่มีดนตรีของตัวเองแล้วด้วย(ชื่อวง Ass-Ho-Le แอสโฮลี่) กับเพื่อนคือ เฉด และ ฉัตร ซึ่งทั้งสามคนได้วางแผนที่ลงประกวดการแข่งวงดนตรี ฮอทเวฟมิวสิคอวอร์ด ด้วยกัน อีกประเด็นที่โดนใจมากก็คือ มิตรภาพระหว่างเพื่อน จะเห็นว่าทั้งสองคนพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างและเป็นกำลังให้ในทุกการตัดสินใจของเพื่อนและยินดีที่ให้ป้อมไล่ตามความฝันของตัวเอง (นั่นหมายถึง ดาว)

3. รักครั้งแรก หรือ เพื่อนสนิท

เนื่องจากวงออร์เคสตรา ไม่เน้นบทบาทของเครื่องดนตรีประเภทเพอร์คัชชัน ป้อมจึงต้องรออย่างเบื่อหน่าย กว่าจะถึงช่วงเล่นของตนแต่ละครั้ง ต่างกับอ้อม ที่มีความสุขกับดนตรี แม้ทั้งเพลงจะได้เล่นแค่นิดเดียว ในขณะนี่เองที่ความรู้สึกของป้อมจึงเริ่มนึกถึงความรู้สึกของตนเอง ที่เปลี่ยนแปลงไปมาอยู่เสมอ ราวกับสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงบ่อย อ้อมได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตของป้อมมากขึ้นในฐานะของเพื่อนสนิทที่สามารถคุยเล่นได้อย่างไม่ขัดเขิน

4. ปล่อยวาง หรือ เล่นของสูง

ต่อมาเมื่อดาวเลือกที่จะสมัครเข้าชิงทุนไปเรียนต่อตามความฝันของตัวเอง และนั่นเป็นอีกครั้งที่ป้อมต้องขับเคลื่อนตามดาว แต่คราวนี้กลับมีอ้อมเป็นตัวแปรสำคัญอีกตัวที่เข้ามามีบทบาทสำคัญการตัดสินใจป้อม...

แต่ในที่สุด เมื่อบทสรุปออกมา ป้อมเลือกที่จะอยู่ที่นี่กับอ้อมและปล่อยดาวไป ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ป้อมเลือก ถูกหรือผิด การที่ป้อมเลือกอ้อม ถือเป็นการปล่อยวาง หรือ การที่ป้อมวิ่งไล่ตามดาว จะเรียกว่าเป็นการเล่นของสูง รึป่าว (ขอเปรียบเทียบนิดนึงครับ ไม่อยากเลย เหอๆๆ ตอนที่ได้ดู เพื่อนสนิท ตอนที่ใข่ย้อยตัดสินใจเลือกผู้หญิงอีกคนนึงที่ไม่ใช่ ดากานดา ผมรู้สึกแปลกใจมาก ไม่รู้ทำไมผมถึงไม่รู้สึกว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ผมไม่รู้เห็นรู้สึกที่ถึงความรักที่ใข่ย้อยมีให้ มันเหมือนกับเป็นแค่การเลือกคนที่เค้ารักเรา โดยไม่พยามที่จะต่อสู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ผู้ชายคนนี้พร้อมที่จะหนีและไม่เคยคิดที่จะสู้ - แต่ใขณะที่การตัดสินใจของป้อมดูมีเหตุผลมากกว่า เพราะเนื้อเรื่องได้ปูไว้อย่างแยบคายทีเดียว จึงทำให้ไม่แปลกใจมากนักกับการตัดสินใจแบบนั้น

อีกอย่างที่สำคัญของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่ผมชอบคือ รายละเอียดเล็กๆน้อยทีมันดูแล้วน่ารักอ่ะ เช่น ตอนที่ป้อมกับอ้อมกางร่ม ไปด้วยกันกลางสายฝน จะเห็นว่า ป้อมจะเอียงร่มมาทางดาวเล็กน้อย โอ้ย น่ารักครับ หรือตอนที่ เค้าเดินด้วยกันไปบนทางเดินในโรงเรียนคุยเรื่องโน้ตดนตรีกัน หยอกเอินกันเล็กน้อย ตอนที่ป้อมล้อเลียนดาว อิอิอิ น่ารัก

ไม่มีใครรู้ว่า ต่อจากนี้ไปความรักของทั้งคู่จะเป็นอย่างไรต่อไป
จะ Happy Ending น่ารักสดใส แบบนี้ตลอดไปรึเปล่า
แต่ก็เอาเหอะ นี่มันชีวิตวัยรุ่นนะ เส้นทางของทั้งคู่ยังคงอีกยาวไกล

สรุปรวมความว่า ไม่เห็นต้องมีอะไรให้มันเลิศหรู อลังการ
และแม้จะมีคนเคยบอกว่า วันนึงภาพยนตร์เรื่องนี้คงจะหายไปกับกาลเวลาก็ตาม
แต่ก็นะสั้นๆ ง่ายๆ "แค่กรูชอบก้อพอแล้วน่า"

แถมมิวสิกวีดีโอเพลง ฤดูที่แตกต่างคับ ครับ รอโหลดแปบนึงคับ

Hand in my pocket

2007-01-03T15:58:00.000+07:00

Artist: Alanis Morissette
Song: Hand In My Pocket

I'm broke but I'm happy
I'm poor but I'm kind
I'm short but I'm healthy, yeah
I'm high but I'm grounded
I'm sane but I'm overwhelmed
I'm lost but I'm hopeful baby
What it all comes down to Is that everything's gonna be fine fine fine
I've got one hand in my pocket
And the other one is giving a high five
I feel drunk but I'm sober
I'm young and I'm underpaid
I'm tired but I'm working, yeah
I care but I'm worthless
I'm here but I'm really gone
I'm wrong and I'm sorry baby
What it all comes down to Is that everything's gonna be quite alright
I've got one hand in my pocket
And the other one is flicking a cigarette
What it all comes down to
Is that I haven't got it all figured out just yet
I've got one hand in my pocket
And the other one is giving the peace sign
I'm free but I'm focused I'm green but I'm wise
I'm shy but I'm friendly baby
I'm sad but I'm laughing
I'm brave but I'm chicken shit
I'm sick but I'm pretty baby
And what it all boils down to
Is that no one's really got it figured out just yet
I've got one hand in my pocket
And the other one is playing the piano
What it all comes down to my friends
Is that everything's just fine fine fine
I've got one hand in my pocket
And the other one is hailing a taxicab...

From DUSK till DAWN! ปีใหม่ วันใหม่ ชีวิตใหม่?

2007-01-03T15:47:00.000+07:00

ปีใหม่แล้ว เย้ๆๆๆ
หวังว่าปีนี้คงจะเป็นปีแห่งการเริ่มต้นอีกครั้งนึง
ทุกครั้งที่เริ่มต้นปี ผมมักภาวนาถึงแต่สิ่งที่ดี
หวังว่าแต่ละปีจะเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับชีวิต
ปีนี้ก็คงเหมือนกัน เราต้องมีศรัทธาในวันข้างหน้าใช่ไหมคับ
อย่างไรก็ตามปีนี้ผมขอให้ทุกคนที่ผมรักและรักผม มีความสุขมากๆนะครับ
มีชีวิตที่รื่นเริงสดใสและสวยงามเสมอ

และทุกครั้งที่ถึงปีใหม่มีบทกลอนบทนึงที่ผมชอบมากเลย
มอบให้ทุกคนครับ
สั่นระฆังให้กังวาล สั่นให้สิ่งต่างๆที่ไม่ดีทิ้งไป
สั่นรับสิ่งใหม่ๆ ที่ดีงามเข้ามาในชีวิตเราครับ
สิ่งเก่าๆต่างๆ ทิ้งมันไปครับ
มาเริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า
สู้ๆๆๆๆ Happy New Year 2007

Ring Out, Wild Bells

Ring out, wild bells, to the wild sky,
The flying cloud, the frosty light;
The year is dying in the night;
Ring out, wild bells, and let him die.

Ring out the old, ring in the new,
Ring, happy bells, across the snow:
The year is going, let him go;
Ring out the false, ring in the true.

Ring out the grief that saps the mind,
For those that here we see no more,
Ring out the feud of rich and poor,
Ring in redress to all mankind.

Ring out a slowly dying cause,
And ancient forms of party strife;
Ring in the nobler modes of life,
With sweeter manners, purer laws.

Ring out the want, the care the sin,
The faithless coldness of the times;
Ring out, ring out my mournful rhymes,
But ring the fuller minstrel in.

Ring out false pride in place and blood,
The civic slander and the spite;
Ring in the love of truth and right,
Ring in the common love of good.

Ring out old shapes of foul disease,
Ring out the narrowing lust of gold;
Ring out the thousand wars of old,
Ring in the thousand years of peace.

Ring in the valiant man and free,
The larger heart, the kindlier hand;
Ring out the darkenss of the land,
Ring in the Christ that is to be.

-- Alfred, Lord Tennyson